Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική κριτική παύει να είναι θέμα αντιπαράθεσης και γίνεται υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία. Η εικόνα της δημοτικής αρχής Αργοστολίου και του δημάρχου Θεόφιλου Μιχαλάτου, όπως αποτυπώνεται από την εμπειρία και την αξιολόγηση των ίδιων των πολιτών, δεν αφήνει περιθώρια για ωραιοποιήσεις: πρόκειται για μια διοίκηση που δεν ανταποκρίθηκε στις βασικές της ευθύνες.
Σύμφωνα με πρόσφατα δεδομένα αξιολόγησης πολιτών, ο Δήμος Αργοστολίου εμφανίζεται να αποτυγχάνει στη συντριπτική πλειονότητα των κρίσιμων τομέων καθημερινότητας. Όχι οριακά. Όχι «με δυσκολίες». Αλλά συστηματικά.
Η αποτυχία δεν είναι ατύχημα — είναι μοτίβο
Πεζοδρόμια που παραμένουν μη προσβάσιμα και επικίνδυνα.
Υποδομές που δεν συντηρούνται.
Διαχείριση απορριμμάτων που προκαλεί αγανάκτηση αντί για εμπιστοσύνη.
Χώροι στάθμευσης που ανακοινώνονται αλλά δεν υλοποιούνται.
Σχολικές εγκαταστάσεις που αντιμετωπίζονται επικοινωνιακά και όχι ουσιαστικά.
Όλα αυτά δεν είναι «μεμονωμένα περιστατικά». Είναι επαναλαμβανόμενες αστοχίες, που δείχνουν έλλειψη σχεδίου, προτεραιοτήτων και διοικητικής επάρκειας.
Όπως έχει ειπωθεί δημόσια από στελέχη της αντιπολίτευσης, αλλά και όπως προκύπτει από την ίδια την καθημερινή εμπειρία των δημοτών, η δημοτική αρχή δείχνει να λειτουργεί χωρίς προνοητικότητα, αντιδρώντας καθυστερημένα ή καθόλου.
Όταν η ευθύνη μετατίθεται, το πρόβλημα μεγαλώνει
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η διαρκής τάση μετακύλισης ευθυνών. Αντιπλημμυρικά έργα που «δεν είναι αρμοδιότητα», ζητήματα προσβασιμότητας που «θα εξεταστούν», προβλήματα ασφάλειας που «δεν είναι τόσο σοβαρά». Αυτή η λογική δεν είναι απλώς διοικητικά λανθασμένη — είναι επικίνδυνη.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν υπάρχει για να εξηγεί γιατί δεν μπορεί. Υπάρχει για να βρίσκει τρόπους να μπορεί.
Έργα χωρίς σχέδιο, εικόνα χωρίς ουσία
Όπως έχει επισημανθεί επανειλημμένα, πολλά από τα έργα που υλοποιούνται στερούνται συνολικού σχεδιασμού. Ξεκινούν με μεγάλες υποσχέσεις και καταλήγουν σε πρόχειρες παρεμβάσεις, χωρίς λειτουργικό ή αισθητικό αποτέλεσμα αντάξιο του τόπου.
Η διοίκηση μοιάζει περισσότερο προσηλωμένη στη δημόσια εικόνα παρά στη μακροπρόθεσμη αξία. Όμως η πολιτική δεν είναι φωτογραφίες, κορδέλες και δηλώσεις. Είναι αποτέλεσμα.
Η αξιολόγηση των πολιτών είναι πολιτικό καμπανάκι
Όταν, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, μια δημοτική αρχή δεν πιάνει τη βάση στις περισσότερες κατηγορίες αξιολόγησης, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο. Δεν πρόκειται για «κακό κλίμα» ή «πολιτική στοχοποίηση». Πρόκειται για συλλογική απογοήτευση.
Η κοινωνία δεν ζητά θαύματα. Ζητά τα αυτονόητα:
ασφάλεια, λειτουργικότητα, φροντίδα, σεβασμό.
Η πολιτική ευθύνη δεν διαγράφεται
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η διοίκηση ενός δήμου έχει δυσκολίες. Αυτό όμως δεν μπορεί να λειτουργεί ως μόνιμη δικαιολογία. Όταν οι αποτυχίες υπερβαίνουν τις επιτυχίες και η στασιμότητα γίνεται κανόνας, τότε μιλάμε για πολιτική ευθύνη.
Και η πολιτική ευθύνη δεν είναι σύνθημα. Είναι κρίση.
Κρίση που, αργά ή γρήγορα, επιστρέφει εκεί που ανήκει: στην κάλπη και στη συνείδηση των πολιτών.
