Υπάρχει κάτι βαθιά προσβλητικό για την κοινωνία όταν βλέπει τους ίδιους ανθρώπους που διαχειρίστηκαν – ή συνεχίζουν να διαχειρίζονται – την τύχη ενός τόπου, να αλληλοτιμώνται σαν να πρόκειται για επιτυχημένο έργο. Η πρόσφατη εκδήλωση στο Αργοστόλι δεν ήταν μια απλή «τιμή». Ήταν πολιτική πρόκληση.
Ο νυν δήμαρχος δεν τίμησε απλώς τον προκάτοχό του. Τίμησε ένα μοντέλο διοίκησης που απέτυχε να λύσει τα βασικά προβλήματα του τόπου. Και ο πρώην δήμαρχος δεν στάθηκε απλώς ως «σεβαστό πρόσωπο». Στάθηκε ως σύμβολο ενός παρελθόντος που δεν λογοδότησε ποτέ πραγματικά.
Αυτό δεν είναι συνέχεια. Είναι συνενοχή.
Γιατί όταν τιμάς κάποιον πολιτικά, δεν τιμάς το ήθος του στο κενό. Τιμάς το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα, για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, είναι απογοητευτικό:
– έργα που έμειναν στα χαρτιά
– προβλήματα που μετατέθηκαν στους επόμενους
– μια καθημερινότητα που δεν βελτιώθηκε ουσιαστικά
Αν αυτά είναι «παρακαταθήκη», τότε ο πήχης έχει πέσει επικίνδυνα χαμηλά.
Από την άλλη, ο νυν δήμαρχος, αντί να δείξει πολιτική αυτονομία και τόλμη, επέλεξε την πιο εύκολη και πιο βολική στάση: να αγκαλιάσει το παρελθόν αντί να συγκρουστεί μαζί του. Να μιλήσει με λόγια, όχι με απολογισμό. Να τιμήσει πρόσωπα, όχι να κριθεί ο ίδιος για το παρόν.
Το μήνυμα είναι σαφές:
👉 κανείς δεν αποτυγχάνει, όλοι αξίζουν βράβευση.
Αυτό όμως δεν είναι πολιτισμός. Είναι πολιτική αυτάρκεια. Είναι η λογική «όλοι μαζί τα κάναμε καλά», την ώρα που οι πολίτες βλέπουν γύρω τους το ακριβώς αντίθετο.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία:
Η κοινωνία δεν ζήτησε ποτέ φιέστες.
Δεν ζήτησε επαίνους μεταξύ πρώην και νυν.
Ζήτησε λύσεις, λογοδοσία, αποτελέσματα.
Όταν δύο διαδοχικές διοικήσεις παρουσιάζονται σαν ενιαίο αφήγημα επιτυχίας, ενώ τα προβλήματα παραμένουν, τότε δεν μιλάμε για συνέχεια έργου. Μιλάμε για συνέχεια ευθυνών.
Η πολιτική δεν είναι κλειστό κλαμπ αλληλοεπιβεβαίωσης. Και η αυτοδιοίκηση δεν είναι χώρος ηθικής ασυλίας. Όποιος διοικεί, κρίνεται. Και όποιος τιμάται, οφείλει πρώτα να έχει αποδώσει.
Όσο αυτό δεν συμβαίνει, κάθε τέτοια εκδήλωση δεν ενώνει – εξοργίζει.
Δεν τιμά – προσβάλλει.
Δεν δείχνει δύναμη – αποκαλύπτει αδυναμία.
Και κυρίως, δείχνει κάτι πολύ απλό:
ότι το πρόβλημα δεν είναι ποιος ήταν πριν και ποιος είναι τώρα.
Το πρόβλημα είναι ότι είναι ίδιοι στον τρόπο που αντιμετωπίζουν την κοινωνία.
