Η υπόθεση του κτιρίου / Μουσείου: ποιος αποφάσισε και με ποιο κριτήριο;

Κάθε δημόσιο κτίριο είναι περιουσία των πολιτών.
Και όταν η χρήση του αλλάζει, οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν γιατί, από ποιον και για ποιο σκοπό.
Στην Κεφαλονιά, όμως, η απάντηση στο ερώτημα «πώς το κτίριο της Πινακοθήκης έγινε Μουσείο» παραμένει θολή.

Το κτίριο που προοριζόταν να στεγάσει τη Δημοτική Πινακοθήκη μετατράπηκε, σύμφωνα με δημοσιεύματα του Portoni.gr και του Kefaloniapress.gr, σε χώρο που λειτουργεί υπό άλλη επωνυμία — χωρίς να έχει προηγηθεί ανοιχτή διαβούλευση, ούτε δημοσιοποιημένη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για αλλαγή χρήσης.
Το ερώτημα δεν είναι αν το Μουσείο αυτό έχει πολιτιστική αξία· το ερώτημα είναι αν η διαδικασία τηρήθηκε.

Κάθε απόφαση αλλαγής χρήσης δημοτικού ακινήτου πρέπει να συνοδεύεται από:

1. Απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου,

2. Εισηγητική έκθεση αρμόδιας υπηρεσίας,

3. Ανάρτηση στη «Διαύγεια»,

4. Και ενημέρωση της αρμόδιας Διεύθυνσης Πολιτισμού του Υπουργείου Εσωτερικών.

Μέχρι σήμερα, κανένα από αυτά τα στοιχεία δεν έχει δημοσιευθεί.
Ούτε αναρτήθηκε σχετική απόφαση, ούτε υπάρχει πρακτικό διαβούλευσης.
Αντίθετα, η υπόθεση αντιμετωπίστηκε σαν μια “τετελεσμένη πραγματικότητα”, που οι πολίτες απλώς οφείλουν να αποδεχθούν.

Πώς μπορεί ένα πολιτιστικό κτίριο να αλλάζει χρήση χωρίς να ερωτηθεί κανείς;
Ποιος εισηγήθηκε τη νέα λειτουργία;
Ποιος υπογράφει τη διαχείριση του χώρου;
Και κυρίως, ποια είναι η οικονομική σχέση του Δήμου με τη νέα δομή;
Υπάρχει μίσθωση; Συμφωνία; Παραχώρηση;
Καμία απάντηση δεν έχει δοθεί.

Το ζήτημα δεν είναι πολιτικό — είναι θεσμικό.
Όταν δημόσια περιουσία μετατρέπεται σε “κλειστό χώρο” χωρίς διαφάνεια, καταργείται η ίδια η έννοια της δημόσιας λογοδοσίας.
Η δημοτική αρχή οφείλει να παρουσιάσει ολόκληρο τον φάκελο:

• Πότε έγινε η πρώτη συζήτηση για την αλλαγή χρήσης;

• Ποιοι ψήφισαν υπέρ και ποιοι κατά;

• Τι περιλαμβάνει η συμφωνία παραχώρησης;

• Και ποιο είναι το όφελος για τους δημότες;

Αν η διαδικασία είναι καθαρή, δεν υπάρχει λόγος σιωπής.
Αν όχι, τότε μιλάμε για σοβαρή θεσμική εκτροπή.

Η πολιτιστική κληρονομιά ενός τόπου δεν είναι διακοσμητικό εργαλείο στα χέρια μιας διοίκησης.
Δεν μπορεί να αλλάζει χρήση ανάλογα με την πολιτική σκοπιμότητα ή τις προσωπικές σχέσεις.
Αν ο Δήμος θέλει να μιλά για «πολιτισμό», οφείλει πρώτα να αποδείξει ότι σέβεται τη διαδικασία και τη διαφάνεια.

Η Κεφαλονιά έχει ανάγκη από πολιτιστικούς χώρους — όχι από πολιτιστικές σκιές.
Και όσο το φως της πληροφορίας μένει σβηστό, κάθε νέο “Μουσείο” θα μοιάζει περισσότερο με σύμβολο αδιαφάνειας παρά με στολίδι πολιτισμού.