Έξι χρόνια είναι αρκετός χρόνος για να κριθεί μια δημοτική αρχή. Αρκετός χρόνος για να σχεδιαστούν έργα, να δοθούν λύσεις, να διορθωθούν παθογένειες και –κυρίως– να φανεί αν μια διοίκηση ήρθε για να αλλάξει τον τόπο ή απλώς για να διαχειριστεί την εικόνα της.
Στην περίπτωση του Δήμου Αργοστολίου, το ερώτημα ακούγεται όλο και πιο συχνά σε γειτονιές, καφέ, επαγγελματικούς χώρους και καθημερινές συζητήσεις: τι άλλαξε πραγματικά αυτά τα χρόνια επί Θεόφιλου Μιχαλάτου;
Διότι άλλο οι ανακοινώσεις, άλλο οι φωτογραφίες εγκαινίων, άλλο τα δελτία Τύπου – και άλλο η πραγματικότητα που βιώνει καθημερινά ο δημότης.
Η πόλη που δείχνει να μένει πίσω
Το Αργοστόλι είναι η βιτρίνα της Κεφαλονιάς. Η πρωτεύουσα του νησιού. Το πρώτο σημείο επαφής για χιλιάδες επισκέπτες, αλλά και το κέντρο ζωής για κατοίκους και επαγγελματίες.
Και όμως, παρά τα χρόνια διοίκησης, η εικόνα που συχνά περιγράφεται από κατοίκους είναι αυτή μιας πόλης που δεν έχει κάνει το άλμα που περίμενε.
Κυκλοφοριακό πρόβλημα που κάθε καλοκαίρι οξύνεται. Έλλειψη επαρκών χώρων στάθμευσης. Ζητήματα καθαριότητας που επανέρχονται. Παρεμβάσεις αποσπασματικές. Μικρές διορθώσεις αντί μεγάλου σχεδίου.
Η βασική κριτική που ακούγεται είναι μία:
περισσότερη διαχείριση της καθημερινής πίεσης, λιγότερο όραμα για το αύριο.
Υποσχέσεις υπήρξαν. Αποτελέσματα;
Κάθε δημοτική αρχή εκλέγεται με δεσμεύσεις. Με σχέδιο. Με εξαγγελίες για καλύτερη ποιότητα ζωής, αναβάθμιση υποδομών, ανάπτυξη και λειτουργικό Δήμο.
Το κρίσιμο όμως δεν είναι τι ειπώθηκε τότε. Είναι τι παραδόθηκε σήμερα.
Έξι χρόνια μετά, πολλοί πολίτες δυσκολεύονται να κατονομάσουν τρεις μεγάλες παρεμβάσεις που άλλαξαν καθοριστικά την καθημερινότητά τους.
Και όταν ο πολίτης δυσκολεύεται να δει απτό αποτύπωμα, γεννιέται η φθορά. Γιατί η πολιτική δεν κρίνεται στις προθέσεις. Κρίνεται στο αποτέλεσμα.
Η λογική της βιτρίνας
Σε αρκετές περιπτώσεις, η δημοτική διοίκηση έχει κατηγορηθεί πολιτικά από αντιπάλους και σχολιαστές ότι επενδύει περισσότερο στην επικοινωνία παρά στην ουσία.
Περισσότερες ανακοινώσεις, λιγότερη λογοδοσία.
Περισσότερες κορδέλες, λιγότερες απαντήσεις.
Περισσότερη εικόνα, λιγότερη στρατηγική.
Αυτό ασφαλώς αποτελεί πολιτική κριτική και όχι τετελεσμένο γεγονός. Όμως είναι μια αίσθηση που όταν παγιώνεται στην κοινωνία, γίνεται πρόβλημα από μόνη της.
Διότι ο πολίτης μπορεί να συγχωρέσει μια καθυστέρηση. Δύσκολα συγχωρεί όταν νιώθει ότι του παρουσιάζουν κάτι μεγαλύτερο από αυτό που πραγματικά είναι.
Τουρισμός χωρίς επαρκή προετοιμασία;
Το Αργοστόλι σηκώνει μεγάλο βάρος τουριστικά. Κρουαζιέρες, επισκέπτες, εμπορική κίνηση, αυξημένες ανάγκες υποδομών.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν η δημοτική αρχή αξιοποίησε τα χρόνια που είχε στη διάθεσή της ώστε να προετοιμάσει την πόλη για αυτή τη νέα εποχή ή αν απλώς ακολουθεί τις εξελίξεις.
Γιατί όταν μια πόλη αναπτύσσεται χωρίς αντίστοιχη αναβάθμιση στάθμευσης, κυκλοφορίας, καθαριότητας, αισθητικής και λειτουργικότητας, τότε η ανάπτυξη μπορεί να μετατραπεί σε ταλαιπωρία.
Και αυτή την ταλαιπωρία την πληρώνουν πρώτοι οι μόνιμοι κάτοικοι.
Η κούραση της εξουσίας
Όσο περνά ο χρόνος, κάθε διοίκηση δοκιμάζεται από κάτι αδυσώπητο: τη φθορά.
Οι ίδιες ομάδες προσώπων. Οι ίδιες λογικές. Οι ίδιες δικαιολογίες. Οι ίδιες υποσχέσεις ότι “τώρα έρχεται το μεγάλο έργο”.
Κάπου εκεί, η κοινωνία αρχίζει να κουράζεται.
Και όταν μια διοίκηση δεν ανανεώνεται πολιτικά, οργανωτικά και ουσιαστικά, αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με μηχανισμό παραμονής στην εξουσία παρά με δύναμη αλλαγής.
Αυτό είναι ίσως το πιο σοβαρό πολιτικό ερώτημα για τη σημερινή δημοτική αρχή.
Οι πολίτες ζητούν απλά πράγματα
Δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν:
- Καθαρή πόλη
- Κυκλοφοριακή οργάνωση
- Ασφαλείς δρόμους
- Σεβασμό στον δημόσιο χώρο
- Διαφάνεια στις αποφάσεις
- Έργα με αρχή, μέση και τέλος
- Ειλικρίνεια αντί υπερβολών
Και κυρίως ζητούν να αισθανθούν ότι ο Δήμος λειτουργεί για αυτούς και όχι για τη δημόσια εικόνα του.
Η μεγάλη χαμένη ευκαιρία;
Ίσως το πιο σκληρό πολιτικό συμπέρασμα για την περίοδο αυτή να μην είναι κάποιο σκάνδαλο, ούτε μια συγκεκριμένη αστοχία.
Ίσως είναι κάτι πιο βαρύ: η αίσθηση χαμένης ευκαιρίας.
Ότι το Αργοστόλι μπορούσε περισσότερα.
Ότι είχε δυνατότητες για άλμα.
Ότι μπορούσε να γίνει πρότυπη νησιωτική πρωτεύουσα.
Ότι ο χρόνος πέρασε χωρίς τη μεγάλη τομή που πολλοί περίμεναν.
Και στην πολιτική, η χαμένη ευκαιρία χρεώνεται πάντα σε εκείνον που είχε το τιμόνι.
Έξι χρόνια μετά, η ερώτηση μένει ανοιχτή
Ο Θεόφιλος Μιχαλάτος και η δημοτική του ομάδα ασφαλώς θα προβάλλουν έργα, παρεμβάσεις και βελτιώσεις που θεωρούν σημαντικές. Έχουν κάθε δικαίωμα να το κάνουν.
Όμως η τελική κρίση δεν γίνεται από τα δελτία Τύπου. Γίνεται από τον κόσμο.
Και σήμερα, έξι χρόνια μετά, το ερώτημα δεν είναι αν έγιναν κινήσεις. Πάντα γίνονται.
Το ερώτημα είναι αν έγιναν όσα άξιζε το Αργοστόλι.
Για πολλούς δημότες, η απάντηση παραμένει αβέβαιη.
Και όταν η απάντηση δεν είναι καθαρό “ναι”, τότε το πολιτικό πρόβλημα έχει ήδη ξεκινήσει.
