Η εικόνα ενός Δήμου δεν κρίνεται μόνο από τα έργα του, αλλά και από το πώς διαχειρίζεται τις κρίσεις στο εσωτερικό του.
Και όταν εργαζόμενοι, πολίτες και διοίκηση φτάνουν στις αίθουσες των δικαστηρίων, τότε κάτι πολύ πιο βαθύ έχει πάψει να λειτουργεί.
Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα (Kefalonia Focus, Ekefalonia.gr), δύο υπάλληλοι του Δήμου Αργοστολίου καταμηνύθηκαν από δημότες για εξύβριση και απειλές.
Πίσω από το μεμονωμένο περιστατικό, όμως, αναδύεται ένα ευρύτερο ζήτημα:
η απουσία δομών πειθαρχικού ελέγχου και η πλήρης απουσία αντίδρασης από τη δημοτική διοίκηση.
Αν οι καταγγελίες είναι άδικες, τότε οι υπάλληλοι πρέπει να προστατευθούν.
Αν είναι αληθείς, τότε οι πολίτες δικαιούνται δικαίωση.
Σε κάθε περίπτωση, ο Δήμος έχει υποχρέωση να σταθεί στο ύψος του ρόλου του:
να διερευνήσει, να ενημερώσει, να επιβάλει πειθαρχία ή να αποκαταστήσει την αλήθεια.
Αντί γι’ αυτό, σιωπή.
Η σιωπή, όμως, δεν είναι ουδετερότητα.
Είναι στάση.
Και όταν η διοίκηση επιλέγει να «μην ανακατεύεται», στην πραγματικότητα νομιμοποιεί την ασάφεια και αποδυναμώνει την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους ίδιους τους θεσμούς.
Ο Δήμος διαθέτει τα μέσα να ενεργήσει:
-
Εσωτερικό πειθαρχικό έλεγχο (άρθρο 107 του Ν.3528/2007).
-
Επιτροπή δεοντολογίας για δημόσιους υπαλλήλους.
-
Ενημέρωση του δημοτικού συμβουλίου σε περίπτωση καταγγελίας που αγγίζει τη λειτουργία υπηρεσιών.
Καμία από αυτές τις ενέργειες δεν έχει ανακοινωθεί δημοσίως.
Η αίσθηση που δημιουργείται είναι ότι ο Δήμος λειτουργεί χωρίς κανόνες εσωτερικής λογοδοσίας· ότι προτιμά να σκεπάζει τις εντάσεις κάτω από το χαλί, αντί να τις αντιμετωπίζει με θεσμικό τρόπο.
Και όμως, η αυτοδιοίκηση είναι θεσμός, όχι επιχείρηση.
Οφείλει να λειτουργεί με διαφάνεια, να αποδεικνύει ότι οι κανόνες ισχύουν για όλους — και για τους αιρετούς και για τους υπαλλήλους.
Η προστασία της διοικητικής αξιοπιστίας δεν επιτυγχάνεται με “σιωπή”, αλλά με εσωτερική δικαιοσύνη.
Με ανακοινώσεις που εξηγούν τις ενέργειες, με απολογισμούς πειθαρχικών ελέγχων, με ενημέρωση των πολιτών.
Γιατί κάθε υπόθεση που “κουκουλώνεται”, αργά ή γρήγορα, γυρίζει μπούμερανγκ.
Η Κεφαλονιά χρειάζεται έναν Δήμο που να στέκεται πάνω από τα πρόσωπα.
Να προστατεύει το θεσμό, όχι τους ανθρώπους που τον υπηρετούν προσωρινά.
Να προασπίζει την αξιοκρατία, όχι την αδιαφάνεια.
Αν οι καταγγελίες αυτές αποδειχθούν άδικες, τότε ο Δήμος οφείλει να το πει καθαρά.
Αν αποδειχθούν βάσιμες, τότε οφείλει να δράσει πειθαρχικά.
Σε κάθε περίπτωση, η σιωπή δεν είναι λύση — είναι ένδειξη αδυναμίας.
Και η αδυναμία αυτή πληγώνει την αξιοπιστία ολόκληρης της τοπικής αυτοδιοίκησης.
