Πόσα Ακόμη «Δεν Ήξερα», «Δεν Ενημερώθηκα» και «Θα Δούμε» Μπορεί να Αντέξει Μια Κοινωνία;
Η δημόσια καταγγελία του Κωνσταντίνου Γαλιατσάτου δεν είναι πλέον μια προσωπική υπόθεση. Είναι ζήτημα θεσμών, διαφάνειας και αξιοπιστίας.
Υπάρχουν κάποιες στιγμές όπου μια τοπική κοινωνία σταματά να συζητά για πρόσωπα και αρχίζει να συζητά για αρχές.
Για κανόνες.
Για ισονομία.
Για το αν τελικά οι νόμοι εφαρμόζονται με τον ίδιο τρόπο σε όλους ή αν κάποιοι απολαμβάνουν μια ιδιότυπη ασυλία που δεν προβλέπεται σε κανένα Σύνταγμα, σε κανέναν νόμο και σε καμία δημοκρατική λογική.
Η δημόσια και επώνυμη παρέμβαση του πολίτη Κωνσταντίνου Γαλιατσάτου δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
Όχι επειδή αποδεικνύει κάτι.
Όχι επειδή παράγει δικαστικά συμπεράσματα.
Αλλά επειδή θέτει δημόσια ερωτήματα τα οποία, μέχρι αυτή τη στιγμή, παραμένουν χωρίς ξεκάθαρες απαντήσεις.
Και σε μια δημοκρατική κοινωνία, όταν ένας πολίτης βγαίνει δημόσια με το ονοματεπώνυμό του, καταθέτει συγκεκριμένες καταγγελίες, επικαλείται συγκεκριμένες ημερομηνίες, περιγράφει συγκεκριμένα περιστατικά και ισχυρίζεται ότι επί μήνες δεν πραγματοποιούνται έλεγχοι που ο ίδιος έχει ζητήσει, τότε το θέμα παύει να είναι προσωπικό.
Γίνεται δημόσιο.
Γίνεται πολιτικό.
Γίνεται θεσμικό.
Η καταγγελία που κανείς δεν μπορεί να προσποιηθεί ότι δεν άκουσε
Στο δημοσίευμα της εφημερίδας Κεφαλονιάς, ο Κωνσταντίνος Γαλιατσάτος δηλώνει δημόσια ότι είχε προγραμματιστεί αυτοψία της Πολεοδομίας / Τμήματος Δόμησης Κεφαλονιάς στις 26 Μαΐου 2026, στο πλαίσιο καταγγελίας που – όπως αναφέρει – έχει υποβάλει ήδη από τις 2 Φεβρουαρίου 2026.
Σύμφωνα με όσα ο ίδιος υποστηρίζει, η αυτοψία ακυρώθηκε για ακόμη μία φορά.
Ο ίδιος αναφέρει ότι είχε προηγηθεί προσωπική επίσκεψή του στην υπηρεσία, όπου – όπως ισχυρίζεται – είχε λάβει διαβεβαιώσεις πως ο έλεγχος θα πραγματοποιούνταν κανονικά.
Παρά ταύτα, δηλώνει ότι περίμενε επί ώρες χωρίς να εμφανιστεί κανείς από την υπηρεσία και χωρίς να υπάρξει ενημέρωση.
Ακόμη σοβαρότερη είναι η δημόσια αναφορά του ότι θεωρεί πως οι συνεχείς αναβολές γίνονται σκόπιμα ώστε να αποφεύγεται ο έλεγχος ακινήτων που – σύμφωνα πάντα με τον ίδιο – σχετίζονται με τον Δήμαρχο Αργοστολίου Θεόφιλο Μιχαλάτο και συγγενικά του πρόσωπα.
Πρόκειται για εξαιρετικά σοβαρούς ισχυρισμούς.
Ισχυρισμούς που ασφαλώς δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν ως αποδεδειγμένα γεγονότα χωρίς επίσημο έλεγχο.
Αλλά ακριβώς επειδή είναι σοβαροί, δεν μπορούν ούτε να αγνοηθούν.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η καταγγελία
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το κενό.
Το κενό απαντήσεων.
Το κενό ενημέρωσης.
Το κενό διαφάνειας.
Γιατί αν όλα είναι απολύτως νόμιμα, αν όλες οι διαδικασίες έχουν ακολουθηθεί σωστά και αν οι υπηρεσίες λειτουργούν χωρίς παρεμβάσεις, τότε ποιος είναι ο λόγος να αιωρούνται επί μήνες τέτοιου είδους καταγγελίες;
Γιατί να μην ολοκληρωθούν άμεσα οι προβλεπόμενοι έλεγχοι;
Γιατί να μην υπάρξει πλήρης ενημέρωση;
Γιατί να μην δοθούν δημόσιες απαντήσεις;
Κάθε μέρα που περνά χωρίς ξεκάθαρη θεσμική τοποθέτηση, δεν πλήττει μόνο τον καταγγέλλοντα.
Δεν πλήττει μόνο τον καταγγελλόμενο.
Πλήττει την αξιοπιστία ολόκληρου του μηχανισμού.
Οι πολίτες δεν ζητούν καταδίκες. Ζητούν ισονομία.
Η ελληνική κοινωνία έχει κουραστεί.
Έχει κουραστεί να ακούει ότι υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Έχει κουραστεί να αισθάνεται ότι άλλοι ελέγχονται αυστηρά και άλλοι όχι.
Έχει κουραστεί να βλέπει τον απλό επαγγελματία να βρίσκεται αντιμέτωπος με κυρώσεις, πρόστιμα, ελέγχους και σφραγίσεις μέσα σε ελάχιστο χρόνο, ενώ όταν προκύπτουν ζητήματα που αφορούν ισχυρά πρόσωπα όλα κινούνται με διαφορετικούς ρυθμούς.
Αυτή ακριβώς την αίσθηση περιγράφει ο κ. Γαλιατσάτος όταν αναφέρει ότι το δικό του κατάστημα σφραγίστηκε – όπως ο ίδιος υποστηρίζει – παρότι η υπόθεση δεν έχει τελεσιδικήσει.
Επαναλαμβάνουμε:
Αυτός είναι ισχυρισμός του καταγγέλλοντος.
Όμως ακριβώς γι’ αυτό απαιτούνται απαντήσεις.
Διότι όταν τέτοιες καταγγελίες μένουν αναπάντητες, γεννιέται το πιο επικίνδυνο συναίσθημα για μια κοινωνία:
Η πεποίθηση ότι δεν είναι όλοι ίσοι απέναντι στον νόμο.
Η σιωπή δεν καθαρίζει το τοπίο
Υπάρχει μια παλιά πολιτική αντίληψη στην Ελλάδα.
Η αντίληψη ότι αν δεν απαντήσεις, το θέμα θα ξεχαστεί.
Ότι αν περάσει ο χρόνος, η κοινωνία θα ασχοληθεί με κάτι άλλο.
Ότι η επικαιρότητα θα σβήσει τον θόρυβο.
Αυτό ίσως λειτουργούσε πριν από είκοσι χρόνια.
Όχι σήμερα.
Σήμερα η σιωπή δεν λειτουργεί ως ασπίδα.
Λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής υποψιών.
Κάθε ημέρα που περνά χωρίς εξηγήσεις γεννά νέα ερωτήματα.
Κάθε καθυστέρηση παράγει νέα καχυποψία.
Κάθε αναβολή τροφοδοτεί νέες συζητήσεις.
Και τελικά το πρόβλημα διογκώνεται πολύ περισσότερο από όσο θα διογκωνόταν αν υπήρχε από την αρχή πλήρης διαφάνεια.
Αν δεν υπάρχουν παρεμβάσεις, πρέπει να αποδειχθεί
Ο κ. Γαλιατσάτος αναφέρει δημοσίως ότι θεωρεί πως υπάρχουν παρεμβάσεις προς υπαλλήλους ώστε να μην πραγματοποιούνται οι αυτοψίες.
Πρόκειται για έναν ιδιαίτερα σοβαρό ισχυρισμό.
Και ακριβώς επειδή είναι σοβαρός, απαιτεί δύο πράγματα:
Ή να επιβεβαιωθεί μέσα από επίσημη έρευνα.
Ή να διαψευστεί μέσα από επίσημη έρευνα.
Αλλά δεν μπορεί να μένει μετέωρος.
Διότι όταν μένει μετέωρος, δεν πλήττεται μόνο η εικόνα της δημοτικής αρχής.
Πλήττεται η εικόνα της ίδιας της υπηρεσίας.
Πλήττεται η εικόνα των δημοσίων υπαλλήλων.
Πλήττεται η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς.
Η Δημοκρατία δεν φοβάται τον έλεγχο
Οι ισχυρές διοικήσεις δεν φοβούνται τις ερωτήσεις.
Οι ισχυρές διοικήσεις δεν ενοχλούνται από τους ελέγχους.
Οι ισχυρές διοικήσεις δεν θεωρούν εχθρό όποιον ζητά διαφάνεια.
Αντίθετα.
Αγκαλιάζουν τον έλεγχο.
Τον διευκολύνουν.
Τον επιταχύνουν.
Διότι γνωρίζουν ότι ο μόνος τρόπος να κλείσει μια υπόθεση είναι η πλήρης διερεύνησή της.
Όχι η αποφυγή της.
Το πραγματικό διακύβευμα δεν λέγεται Μιχαλάτος
Το πραγματικό διακύβευμα λέγεται εμπιστοσύνη.
Διότι σήμερα το ζήτημα μπορεί να αφορά τον Θεόφιλο Μιχαλάτο.
Αύριο μπορεί να αφορά κάποιον άλλο.
Το ερώτημα όμως θα είναι πάντα το ίδιο:
Λειτουργούν οι θεσμοί;
Λειτουργούν με τους ίδιους κανόνες για όλους;
Υπάρχει πραγματική ισονομία;
Ή υπάρχουν πολίτες διαφορετικών ταχυτήτων;
Αυτό είναι το ερώτημα που καίει την κοινωνία.
Όχι τα πολιτικά συνθήματα.
Όχι οι κομματικές αντιπαραθέσεις.
Όχι οι ανακοινώσεις γραφείων τύπου.
Αλλά η ουσία.
Η Κεφαλονιά αξίζει καθαρές απαντήσεις
Η Κεφαλονιά δεν είναι μια κοινωνία που αξίζει να ζει μέσα σε ψιθύρους.
Δεν αξίζει να ζει μέσα σε φήμες.
Δεν αξίζει να ζει μέσα σε υπαινιγμούς.
Αξίζει γεγονότα.
Αξίζει διαφάνεια.
Αξίζει καθαρές διαδικασίες.
Αξίζει λογοδοσία.
Και πάνω απ’ όλα αξίζει να γνωρίζει ότι όταν ένας πολίτης απευθύνεται στις αρμόδιες αρχές, οι διαδικασίες λειτουργούν χωρίς φόβο, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς καθυστερήσεις.
Γιατί αν οι θεσμοί δεν μπορούν να πείσουν τους πολίτες ότι λειτουργούν ανεξάρτητα, τότε αρχίζει κάτι πολύ πιο επικίνδυνο από μια πολιτική κρίση.
Αρχίζει η κρίση εμπιστοσύνης.
Και όταν μια κοινωνία χάσει την εμπιστοσύνη της στους θεσμούς, καμία επικοινωνιακή διαχείριση δεν αρκεί για να την επαναφέρει.
Η δημόσια καταγγελία του Κωνσταντίνου Γαλιατσάτου είναι πλέον καταγεγραμμένη.
Τα ερωτήματα έχουν τεθεί δημόσια.
Οι αρμόδιες υπηρεσίες γνωρίζουν.
Η τοπική κοινωνία παρακολουθεί.
Και σε αυτό το σημείο, η μόνη πραγματικά πειστική απάντηση δεν είναι οι διαρροές, οι φήμες ή οι πολιτικοί ψίθυροι.
Είναι η διαφάνεια.
Είναι ο έλεγχος.
Είναι οι επίσημες απαντήσεις.
Γιατί σε μια Δημοκρατία, κανένα δημόσιο ερώτημα δεν πρέπει να μένει για πάντα αναπάντητο.
