Τη Μυρτώ την Σκότωσαν Όλοι: Τα Ναρκωτικά, η Αδιαφορία, η Σιωπή και οι Ανύπαρκτοι Υπεύθυνοι

Η Κεφαλονιά ξύπνησε πιο φτωχή. Μια 19χρονη κοπέλα, η Μυρτώ, χάθηκε άδικα. Ένα παιδί στην αρχή της ζωής του, μια οικογένεια διαλυμένη, μια κοινωνία παγωμένη, ένα νησί που κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη και δεν του αρέσει αυτό που βλέπει.

Η Μυρτώ δεν είναι “άλλο ένα περιστατικό”. Δεν είναι μια είδηση δύο ημερών. Δεν είναι τηλεοπτικό θέμα για να ξεχαστεί μόλις έρθει η επόμενη επικαιρότητα.

Η Μυρτώ είναι μια κραυγή.

Και αυτή η κραυγή λέει κάτι απλό και τρομακτικό:

Στην Κεφαλονιά τα ναρκωτικά κυκλοφορούν, η νεολαία κινδυνεύει, όλοι ξέρουν κάτι, λίγοι μιλούν και κανείς δεν αναλαμβάνει πραγματικά ευθύνη.

Το χρονικό μιας τραγωδίας που σοκάρει

Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιευθεί, η 19χρονη εντοπίστηκε χωρίς τις αισθήσεις της στην κεντρική πλατεία Αργοστολίου και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου κατέληξε. Οι αρχές ερευνούν τις ακριβείς συνθήκες θανάτου της. Δημοσιεύματα αναφέρουν ότι πριν βρεθεί αναίσθητη είχε βρεθεί σε ξενοδοχείο με τρία άτομα και εξετάζεται εμπλοκή ναρκωτικών ουσιών. Τρεις συλληφθέντες αντιμετωπίζουν βαριές κατηγορίες, ενώ η έρευνα συνεχίζεται.

Το πιο σοκαριστικό στοιχείο που αναφέρθηκε δημόσια είναι πως η νεαρή κοπέλα φέρεται να μεταφέρθηκε αναίσθητη και εγκαταλείφθηκε. Αν αυτό επιβεβαιωθεί δικαστικά, τότε δεν μιλάμε μόνο για τραγωδία. Μιλάμε για απόλυτη ηθική κατάρρευση.

Ποιος φταίει;

Η εύκολη απάντηση είναι: όσοι εμπλέκονται άμεσα και θα κριθούν από τη Δικαιοσύνη.

Η αληθινή απάντηση όμως είναι πιο σκληρή.

Φταίνε πολλοί περισσότεροι.

Φταίει ένα σύστημα που αφήνει τα ναρκωτικά να κυκλοφορούν σαν να είναι νυχτερινή διασκέδαση.
Φταίει μια κοινωνία που συχνά γνωρίζει αλλά σωπαίνει.
Φταίνε αρχές που ενεργούν όταν υπάρξει νεκρός.
Φταίνε πολιτικοί που θυμούνται τη νεολαία μόνο σε γιορτές και προεκλογικές φωτογραφίες.
Φταίει το κράτος που αντιμετωπίζει την επαρχία σαν δεύτερη κατηγορία.

Η Μυρτώ δεν χάθηκε μέσα σε κενό. Χάθηκε μέσα σε περιβάλλον ανοχής.

Τι κάνει ο Δήμαρχος;

Ο δήμαρχος δεν είναι αστυνομικός ούτε εισαγγελέας. Έχει όμως πολιτική και κοινωνική ευθύνη για το κλίμα της πόλης του.

Τι έχει γίνει οργανωμένα για:

• πρόληψη εξαρτήσεων στους νέους;
• συνεργασία σχολείων, γονέων και ειδικών;
• δημοτικές καμπάνιες ενημέρωσης;
• ασφαλείς χώρους νεολαίας;
• ουσιαστική στήριξη οικογενειών;
• πίεση προς την Πολιτεία για ενίσχυση ελέγχων;

Πότε ακούστηκε ισχυρή δημόσια πρωτοβουλία του Δήμου για το πρόβλημα των ουσιών;

Αν η απάντηση είναι “λίγα” ή “σχεδόν τίποτα”, τότε υπάρχει πολιτική ευθύνη.

Γιατί ο ρόλος ενός δημάρχου δεν είναι μόνο δρόμοι και πλατείες. Είναι και η προστασία της κοινωνικής συνοχής.

Τι κάνουν οι Βουλευτές;

Κάθε φορά που συμβαίνει τραγωδία, ακούμε δηλώσεις λύπης. Συλλυπητήρια. Ανακοινώσεις. Σιωπή λίγες μέρες μετά.

Αλλά:

• πίεσαν για ενίσχυση αστυνομικών υπηρεσιών;
• ζήτησαν μονάδες πρόληψης και ψυχικής υγείας στο νησί;
• έφεραν το πρόβλημα των ναρκωτικών στην Κεφαλονιά στη Βουλή;
• διεκδίκησαν πόρους για νέους και κοινωνικές δομές;

Η κοινωνία δεν χρειάζεται επικήδειους. Χρειάζεται αποτέλεσμα.

Η πολιτική εκπροσώπηση κρίνεται πριν την τραγωδία, όχι μετά.

Τι κάνει το Κράτος;

Το ελληνικό κράτος έχει μάθει να λειτουργεί με το μοντέλο:

Πρώτα το δράμα. Μετά η αντίδραση.

Όταν ένας νέος άνθρωπος χάνεται, όλοι τρέχουν. Μέχρι τότε:

• υποστελεχωμένες υπηρεσίες,
• ελλείψεις σε ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς,
• ελάχιστα προγράμματα πρόληψης,
• αστυνόμευση χωρίς σταθερή στρατηγική,
• επαρχιακές κοινωνίες που νιώθουν μόνες.

Η Κεφαλονιά δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν μακρινό σημείο στον χάρτη. Είναι ζωντανή κοινωνία με νέους ανθρώπους που χρειάζονται προστασία.

Τα ναρκωτικά “θερίζουν” όταν τα βαφτίζουμε φυσιολογικά

Το μεγαλύτερο κακό έγινε όταν οι ουσίες άρχισαν να αντιμετωπίζονται ως κάτι συνηθισμένο.

“Έλα μωρέ, δοκιμή είναι.”
“Όλοι κάνουν.”
“Μια φορά μόνο.”
“Δεν είναι τίποτα.”

Από τέτοιες φράσεις ξεκινά η καταστροφή.

Τα ναρκωτικά δεν είναι lifestyle. Δεν είναι μόδα. Δεν είναι βραδινή έξοδος.

Είναι παγίδα.

Και πολλές φορές αρκεί μια λάθος νύχτα για να τελειώσουν όλα.

Η νεολαία της Κεφαλονιάς αξίζει περισσότερα

Οι νέοι του νησιού δεν χρειάζονται μόνο καφέ, μπαρ και εποχική εργασία. Χρειάζονται:

• προοπτική,
• αθλητισμό,
• πολιτισμό,
• δημιουργικές διεξόδους,
• δομές ψυχικής υγείας,
• κοινότητες στήριξης,
• αίσθηση ότι κάποιος νοιάζεται.

Όταν μια κοινωνία αφήνει τη νεολαία να ψάχνει νόημα μόνη της, πάντα θα βρεθούν λάθος άνθρωποι να της το “προσφέρουν”.

Και οι γονείς; Και εμείς όλοι;

Η αλήθεια πονάει: ευθύνη έχουμε και ως κοινωνία.

Όταν κλείνουμε τα μάτια.
Όταν “δεν θέλουμε μπλεξίματα”.
Όταν ξέρουμε πρόσωπα και καταστάσεις αλλά σωπαίνουμε.
Όταν θεωρούμε ότι “δεν είναι δικό μας παιδί”.
Όταν ντρεπόμαστε να μιλήσουμε για εξαρτήσεις.

Τότε γινόμαστε μέρος του προβλήματος.

Η Μυρτώ ήταν παιδί όλων μας.

Να σταματήσει επιτέλους η στοχοποίηση του θύματος

Σε τέτοιες υποθέσεις εμφανίζεται πάντα η ίδια αρρωστημένη λογική: να εξεταστεί πρώτα η συμπεριφορά του θύματος.

Πού πήγε.
Με ποιον βγήκε.
Τι έκανε.
Γιατί ήταν εκεί.

Όχι.

Το επίκεντρο είναι ο θάνατος μιας 19χρονης και οι συνθήκες που την οδήγησαν εκεί. Το επίκεντρο είναι ποιοι όφειλαν να τη βοηθήσουν, όχι να την εγκαταλείψουν. Το επίκεντρο είναι ποιοι αφήνουν τις ουσίες να κυκλοφορούν στις παρέες των παιδιών.

Ο σεβασμός στη μνήμη της απαιτεί σοβαρότητα.

Τι πρέπει να γίνει τώρα

Όχι αύριο. Τώρα.

1. Έκτακτο τοπικό σχέδιο κατά των ναρκωτικών

Δήμος, Περιφέρεια, Αστυνομία, σχολεία, ειδικοί, γονείς στο ίδιο τραπέζι.

2. Μόνιμες δράσεις πρόληψης σε σχολεία και κοινότητες

Όχι μια ημερίδα τον χρόνο.

3. Ενίσχυση ελέγχων και δικτύων πληροφοριών

Με συνέπεια, όχι επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.

4. Δομές ψυχικής υγείας για νέους

Άμεση πρόσβαση, χωρίς στίγμα.

5. Δημόσια λογοδοσία

Να πουν όλοι τι έκαναν μέχρι σήμερα και τι θα κάνουν από εδώ και πέρα.

Η Μυρτώ ας γίνει το σημείο μηδέν

Αν μετά από αυτόν τον θάνατο συνεχιστούν τα ίδια, τότε η κοινωνία θα έχει αποτύχει ολοκληρωτικά.

Αν περιοριστούμε σε λίγα λουλούδια, μερικά δάκρυα και τρεις μέρες συζήτησης, τότε θα ξέρουμε ότι τίποτα δεν μάθαμε.

Η Μυρτώ δεν γυρίζει πίσω.

Αλλά μπορούμε να αποφασίσουμε αν ο θάνατός της θα γίνει άλλη μία χαμένη είδηση ή η στιγμή που η Κεφαλονιά είπε:

Ως εδώ.

Το τελευταίο ερώτημα

Ποιος έχει ευθύνη;

Η απάντηση είναι απλή:

Όποιος μπορούσε να κάνει κάτι και δεν το έκανε.

Και αυτό αφορά πολλούς.

Τον Δήμο.
Τους βουλευτές.
Το κράτος.
Τις υπηρεσίες.
Την κοινωνία.
Όλους μας.

Γιατί όταν πεθαίνει ένα παιδί 19 χρονών έτσι, κανείς δεν δικαιούται να πει “δεν φταίω εγώ”.