Οικονομικό κόστος vs. δημόσιο όφελος: ένα ζήτημα λογικής

Η οικονομική διαχείριση ενός Δήμου δεν είναι λογιστική άσκηση — είναι πράξη ευθύνης.
Κάθε ευρώ που ξοδεύεται, προέρχεται από τους πολίτες.
Κάθε προμήθεια, κάθε αύξηση, κάθε απόφαση έχει συνέπειες που φτάνουν ως τον τελευταίο δημότη.
Κι όμως, στην Κεφαλονιά, βλέπουμε επαναλαμβανόμενα παραδείγματα όπου η ισορροπία ανάμεσα στο κόστος και το όφελος μοιάζει να έχει χαθεί.

Ας δούμε τα δεδομένα, όπως προκύπτουν από τα δημοσιεύματα των τελευταίων μηνών:

• Ένα ειδικό απορριμματοφόρο, κόστους περίπου 80.000 ευρώ, αγοράστηκε και τέθηκε εκτός λειτουργίας λίγο μετά.

• Μια αύξηση 108 % στις αποδοχές προέδρου δημοτικού οργανισμού εγκρίθηκε χωρίς να συνοδευτεί —όπως τουλάχιστον αναφέρουν τα μέσα ενημέρωσης— από συγκριτικά στοιχεία ή αιτιολογική έκθεση.

• Μια απαγόρευση εκδηλώσεων στο μοναδικό κλειστό γυμναστήριο του νησιού επιβλήθηκε χωρίς να παρουσιαστεί κοστολογημένη μελέτη ζημιών ή τεχνική γνωμάτευση.

Αν όλα αυτά δεν δείχνουν πρόβλημα προτεραιοτήτων, τότε τι δείχνουν;

Η λογική της διοίκησης δεν μπορεί να είναι «ξοδεύω γιατί μπορώ».
Πρέπει να είναι «επενδύω γιατί χρειάζεται».
Κάθε δαπάνη έχει νόημα μόνο όταν αποδίδει κοινωνικό όφελος — κι αυτό το όφελος πρέπει να είναι μετρήσιμο, ανακοινώσιμο, διαφανές.

Ας μιλήσουμε με αριθμούς:
Αν το 80.000 € του οχήματος διατεθεί αλλιώς, θα μπορούσε να συντηρήσει για δύο χρόνια το στάδιο, να χρηματοδοτήσει 20 τοπικές πολιτιστικές δράσεις ή να καλύψει δεκάδες μικρές επισκευές που περιμένουν μήνες.
Αν οι αποδοχές των διορισμένων αυξάνονται χωρίς αξιολόγηση, το μήνυμα προς τον πολίτη είναι απλό: «δεν μετράει η προσπάθεια, αλλά η θέση».

Αυτό είναι το πραγματικό κόστος — όχι το χρηματικό, αλλά το θεσμικό.
Η απώλεια εμπιστοσύνης, η αίσθηση ατιμωρησίας, η κόπωση μιας κοινωνίας που βλέπει τα ίδια ονόματα να αποφασίζουν, χωρίς να λογοδοτούν.

Και το όφελος;
Το δημόσιο όφελος μετριέται σε έργα που λειτουργούν, σε υποδομές που υπηρετούν, σε υπηρεσίες που εξυπηρετούν τον πολίτη — όχι σε δελτία τύπου και φωτογραφίες παραδόσεων που διαρκούν μια εβδομάδα.

Αν η δημοτική αρχή θέλει πραγματικά να δείξει υπευθυνότητα, οφείλει να δημοσιοποιήσει έναν πλήρη απολογισμό κόστους–οφέλους για κάθε σημαντική απόφαση:

• Ποιο ήταν το κόστος αγοράς ή εκτέλεσης;

• Ποιο είναι το όφελος για τον δημότη;

• Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα απόσβεσης;

• Και ποιος υπογράφει την τεχνική και οικονομική τεκμηρίωση;

Όλα τα υπόλοιπα είναι επικοινωνιακός θόρυβος.

Η αυτοδιοίκηση δεν είναι προσωπικό γραφείο διαχείρισης κεφαλαίων.
Είναι λογοδοσία, μέτρο, και ευθύνη.
Και στην Κεφαλονιά —όπως και σε κάθε τόπο— η λογική πρέπει να επιστρέψει στα οικονομικά του Δήμου πριν χαθεί οριστικά η εμπιστοσύνη του κόσμου που τον συντηρεί.