Όταν ένα Επιμελητήριο —θεσμός που εκπροσωπεί τους επαγγελματίες και την επιχειρηματικότητα ενός τόπου— βρίσκεται στο επίκεντρο καταγγελιών για αδιαφάνεια, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς διοικητικό.
Είναι πρόβλημα εμπιστοσύνης.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα τοπικών μέσων (Kefaloniapress, Kefalonia Focus, Portoni.gr), τα τελευταία χρόνια στο Επιμελητήριο Κεφαλονιάς και Ιθάκης έχουν κατατεθεί καταγγελίες που αναφέρονται σε παρατυπίες στις διαδικασίες, λανθασμένες δηλώσεις συμμετεχόντων και σκιές γύρω από τις εκλογές και τη διοίκηση.
Ανάμεσα στα πρόσωπα που κατονομάζονται για πιθανή εμπλοκή, υπάρχουν και αιρετοί του Δήμου, γεγονός που —αν ισχύει— δημιουργεί θεσμική σύγκρουση ρόλων.
Το ζήτημα δεν είναι ποιος έχει δίκιο ή άδικο· το ζήτημα είναι ποιος μιλά και ποιος σιωπά.
Γιατί οι δημότες δικαιούνται να ξέρουν εάν η τοπική τους διοίκηση λειτουργεί με καθαρούς όρους ή αν το Επιμελητήριο έχει μετατραπεί σε πολιτικό παραμάγαζο.
Στα δημοσιεύματα γίνεται λόγος για:
-
Παράτυπες διαδικασίες εγγραφών και αποκλεισμών μελών.
-
Έλλειψη αναρτημένων πρακτικών και αποφάσεων.
-
Μη δημοσίευση οικονομικών καταστάσεων.
-
Και σιωπή από τη διοίκηση όταν ζητήθηκαν απαντήσεις.
Αν ισχύουν, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς διοικητικό· είναι βαθιά θεσμικό.
Το Επιμελητήριο, ως ΝΠΔΔ, οφείλει να λειτουργεί με απόλυτη διαφάνεια — και η δημοτική αρχή, αν υπάρχουν αιρετοί που συμμετέχουν σε αυτό, οφείλει να εξηγήσει δημόσια ποιος έχει ποια ιδιότητα, ποιος λαμβάνει αποφάσεις, και αν υπάρχουν ασυμβίβαστα.
Τα ερωτήματα είναι απλά αλλά καίρια:
-
Υπάρχουν πρακτικά συνεδριάσεων αναρτημένα στη «Διαύγεια»;
-
Υπάρχουν δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης (πόθεν έσχες) για όσους ασκούν διπλό ρόλο (δημοτικός και επιμελητηριακός);
-
Έγινε ποτέ ανεξάρτητος οικονομικός έλεγχος στο Επιμελητήριο;
-
Και, κυρίως, γιατί οι αναφορές αυτές δεν έχουν απαντηθεί δημόσια;
Κανείς δεν ζητά να αποδοθούν ευθύνες με το μικροσκόπιο — ζητά όμως κάτι στοιχειώδες: λογοδοσία.
Αν όλα έγιναν νόμιμα, τότε οι διοικήσεις έχουν κάθε λόγο να το αποδείξουν με έγγραφα.
Αν υπάρχουν λάθη, τότε χρειάζεται να διορθωθούν.
Και αν υπάρχουν σκοπιμότητες, τότε είναι καιρός να αποκαλυφθούν.
Γιατί η αξιοπιστία ενός θεσμού δεν καταρρέει από τους αντιπάλους του, αλλά από τη σιωπή των εκπροσώπων του.
Στην Κεφαλονιά, η επιχειρηματικότητα παλεύει καθημερινά με δυσκολίες.
Το τελευταίο που χρειάζεται είναι ένα Επιμελητήριο που θυμίζει “κλειστό κύκλο”, αντί για στήριγμα της αγοράς.
Η λύση είναι απλή: δημοσιοποίηση όλων των πρακτικών, καθαροί οικονομικοί λογαριασμοί, και διαχωρισμός ρόλων μεταξύ πολιτικής και θεσμικής συμμετοχής.
Μέχρι τότε, η υπόθεση του Επιμελητηρίου θα παραμένει το σύμβολο μιας τοπικής εξουσίας που μπερδεύει το “δημόσιο αξίωμα” με το “προσωπικό δικαίωμα”.
Και όσο αυτή η σύγχυση συνεχίζεται, η φράση “διαφάνεια” θα ακούγεται ειρωνικά σε κάθε δημότη που πληρώνει το τίμημα της σιωπής.
