Ντράπηκε και η Ντροπή με την αύξηση 108% στην ΕΔΑΚΙ: ποιος και γιατί;

Στην Κεφαλονιά, οι αριθμοί μιλούν μόνοι τους.
108 %.
Μια αύξηση αποδοχών που, σύμφωνα με δημοσιεύματα (Kefaloniapress, Kefalonia Life), εγκρίθηκε για τον πρόεδρο της ΕΔΑΚΙ, δημοτικού φορέα που διαχειρίζεται τη συλλογή και ανακύκλωση απορριμμάτων.
Και όμως, μέχρι σήμερα, κανείς δεν έχει εξηγήσει γιατί.

Ούτε πώς προέκυψε αυτό το ποσοστό, ούτε με ποια αιτιολογική έκθεση, ούτε ποια υπηρεσία πιστοποίησε ότι είναι θεμιτό.
Και, το σημαντικότερο, κανείς δεν έδωσε δημόσια τα πρακτικά ή τη μελέτη που το δικαιολογεί.

108 %.
Σε μια εποχή που οι δήμοι σε όλη τη χώρα παλεύουν με υποστελέχωση, καθυστερήσεις πληρωμών και οικονομική ασφυξία, η εικόνα μιας τέτοιας αύξησης φαντάζει εξωπραγματική.
Αν δεν είναι λάθος, τότε είναι πρόκληση.
Αν δεν είναι πρόκληση, τότε χρειάζεται εξήγηση.

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι ένας πρόεδρος φορέα έχει ευθύνες.
Όμως, η αμοιβή πρέπει να συνδέεται με αποτελέσματα και όχι με θέση.
Τι απέδωσε η ΕΔΑΚΙ στο διάστημα που εγκρίθηκε η αύξηση;
Πόσο βελτιώθηκε η ανακύκλωση;
Πόσο μειώθηκαν τα έξοδα λειτουργίας;
Υπάρχει μετρήσιμη βελτίωση υπηρεσιών για τον πολίτη;

Αν ναι — τότε ας παρουσιαστούν τα δεδομένα.
Αν όχι, τότε πρόκειται για μια διοικητική απόφαση που θυμίζει περισσότερο ιδιωτική επιχείρηση παρά δημόσιο οργανισμό.

Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι μόνο οικονομικό.
Είναι βαθιά ηθικό και θεσμικό.
Γιατί όταν η τοπική αυτοδιοίκηση δίνει την εικόνα ότι ανταμείβει τα ίδια πρόσωπα με υπερβολές, την ώρα που οι δημότες πληρώνουν φόρους για υπηρεσίες που φθίνουν, τότε υπονομεύει την ίδια της τη νομιμοποίηση.

Η διοίκηση οφείλει να παρουσιάσει δημόσια:

1. Την απόφαση και τα πρακτικά που εγκρίνουν την αύξηση.

2. Την εισήγηση ή μελέτη που τη δικαιολογεί.

3. Τα συγκριτικά στοιχεία αποδοχών προέδρων άλλων δημοτικών φορέων.

4. Το δημοσιονομικό αποτύπωμα της αύξησης.

5. Και, πάνω απ’ όλα, τη στάση της απέναντι στην Αρχή Καταπολέμησης της Διαφθοράς, που —σύμφωνα με τοπικά μέσα— έχει ζητήσει διευκρινίσεις.

Δεν πρόκειται για “κατηγορία”.
Είναι απλό αίτημα λογοδοσίας.
Γιατί η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν αγοράζεται με αυξήσεις — χτίζεται με διαφάνεια.

Η τοπική διοίκηση οφείλει να δώσει το παράδειγμα.
Αν είναι σίγουρη για την ορθότητα των αποφάσεών της, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί.
Αν όχι, τότε πρέπει να καταλάβει ότι το 108 % δεν είναι αριθμός — είναι σύμβολο.
Σύμβολο μιας νοοτροπίας που βλέπει το δημόσιο ταμείο σαν προσωπική υπόθεση.

Και όσο δεν δίνονται καθαρές απαντήσεις, η κοινωνία θα συνεχίζει να ρωτά:
Ποιος και γιατί;