Στον δημόσιο διάλογο της Κεφαλονιάς, λίγες αποφάσεις έχουν προκαλέσει τόση απορία όσο η προμήθεια του λεγόμενου «δορυφορικού οχήματος αποκομιδής απορριμμάτων».
Κόστος: περίπου 80.000 ευρώ.
Αποτέλεσμα: λίγες εβδομάδες λειτουργίας και —σύμφωνα με καταγγελίες τοπικών μέσων— παροπλισμός.
Η ερώτηση δεν είναι πια αν αγοράστηκε. Είναι αν χρειάστηκε.
Το όχημα παρουσιάστηκε ως “σύγχρονη λύση” για τη συλλογή απορριμμάτων από στενούς δρόμους.
Κανείς, όμως, δεν παρουσίασε δημόσια τα τεχνικά του χαρακτηριστικά, τα πρακτικά της προμήθειας, ούτε τη μελέτη σκοπιμότητας.
Και ενώ το κόστος παραμένει καταγεγραμμένο στα λογιστικά βιβλία, η λειτουργικότητά του φαίνεται να έχει εξαφανιστεί από τον χάρτη.
Η ιστορία είναι απλή αλλά αποκαλυπτική.
Αν το όχημα αποδείχθηκε άχρηστο, σημαίνει πως η αγορά έγινε χωρίς επαρκή τεχνικό έλεγχο.
Αν το όχημα είναι λειτουργικό αλλά “παροπλισμένο”, τότε υπάρχει πρόβλημα διαχείρισης.
Και στις δύο περιπτώσεις, το πρόβλημα δεν είναι το όχημα — είναι η ευθύνη.
Κάθε δημόσια προμήθεια πρέπει να συνοδεύεται από συγκεκριμένα στάδια:
-
Μελέτη αναγκαιότητας — γιατί το χρειαζόμαστε, πού θα χρησιμοποιηθεί, ποια εναλλακτική υπήρχε.
-
Διαγωνισμός ή τεκμηριωμένη ανάθεση — ποιοι συμμετείχαν, ποιοι αποκλείστηκαν, ποιος υπέγραψε.
-
Έκθεση παραλαβής — ποιοι έλεγξαν ότι η προμήθεια ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές.
-
Απολογισμός λειτουργίας — ποια ήταν η χρήση, το αποτέλεσμα, η απόδοση επένδυσης.
Καμία από αυτές τις πληροφορίες δεν έχει δημοσιευθεί στη «Διαύγεια».
Κανένα δελτίο τύπου δεν εξηγεί πού βρίσκεται σήμερα το όχημα, ποιο είναι το όφελος, ή γιατί δεν χρησιμοποιείται όπως προβλεπόταν.
Αντιθέτως, η συζήτηση περιορίζεται σε φήμες και σε “αναρτήσεις”, λες και πρόκειται για προσωπική υπόθεση και όχι για δημόσια δαπάνη.
Ας θέσουμε λοιπόν τα αυτονόητα ερωτήματα:
-
Πού βρίσκεται σήμερα το όχημα;
-
Ποιος πιστοποίησε την παραλαβή και ποιος υπογράφει τα πρακτικά λειτουργίας του;
-
Ποια υπηρεσία έκανε την τεχνική αξιολόγηση;
-
Υπάρχει απόφαση της Οικονομικής Επιτροπής που να αιτιολογεί την αγορά;
-
Και, κυρίως, γιατί δεν υπάρχει απολογισμός της επένδυσης;
Το 80.000 ευρώ μπορεί να είναι ένα “μικρό” ποσό για τον δημοτικό προϋπολογισμό, αλλά για μια τοπική κοινωνία που μετρά κάθε ευρώ, είναι συμβολικό.
Συμβολίζει την αδιαφορία με την οποία αντιμετωπίζεται το δημόσιο χρήμα, τη σιωπή που καλύπτει τα λάθη, και την έλλειψη λογοδοσίας που τα επαναλαμβάνει.
Η λύση δεν είναι η καταγγελία — είναι η διαφάνεια.
Αν το όχημα αγοράστηκε με καλές προθέσεις, ας δημοσιευθούν τα στοιχεία και ας αποδειχθεί.
Αν έγινε λάθος, ας παραδεχθούν το λάθος και ας διδαχθούν από αυτό.
Αυτό σημαίνει διοίκηση: όχι αλάθητο, αλλά ευθύνη.
Η Κεφαλονιά έχει ανάγκη από έργα που λειτουργούν, όχι από “προμήθειες βιτρίνας”.
Το ζητούμενο δεν είναι η φωτογραφία της παράδοσης, αλλά η καθημερινή χρησιμότητα.
Και το ερώτημα παραμένει:
Το όχημα των 80.000 ευρώ — αγορά ή λάθος;
Μέχρι να δοθούν απαντήσεις, η σκιά της αμφιβολίας θα παραμένει πιο βαριά από οποιοδήποτε φορτίο σκουπιδιών.
