Στην πολιτική, ο χρόνος μπορεί να είναι σύμμαχος στην αρχή και αντίπαλος στο τέλος. Στις πρώτες μέρες μιας διοίκησης, ο χρόνος προσφέρει περιθώριο, ανοχή και πίστωση εμπιστοσύνης. Όσο όμως περνούν τα χρόνια, ο ίδιος χρόνος μετατρέπεται σε αυστηρό κριτή.
Και σήμερα, για τη δημοτική αρχή του Θεόφιλου Μιχαλάτου στο Αργοστόλι, το μεγάλο ερώτημα δεν είναι μόνο τι έγινε.
Είναι γιατί τόσα πράγματα μοιάζουν να έγιναν αργά, αποσπασματικά ή λιγότερα από όσα περίμενε η κοινωνία.
Ο χρόνος δεν μετριέται ημερολογιακά
Μια διοίκηση δεν κρίνεται απλώς από τον αριθμό των ετών που πέρασαν. Κρίνεται από το αν αξιοποίησε αυτά τα χρόνια.
- Προχώρησαν ώριμα έργα;
- Έγιναν τομές;
- Επιταχύνθηκαν διαδικασίες;
- Άλλαξε η εικόνα της πόλης;
- Νιώθει ο πολίτης πρόοδο;
Αν η απάντηση δεν είναι ξεκάθαρη, τότε ο χρόνος καταγράφεται ως χαμένη ευκαιρία.
Και αυτό είναι πολύ βαρύ πολιτικά.
Οι καθυστερήσεις κουράζουν περισσότερο από τα λάθη
Ο πολίτης συχνά συγχωρεί ένα δύσκολο έργο που άργησε επειδή υπήρχε εμπόδιο. Δεν συγχωρεί εύκολα τη μόνιμη αίσθηση βραδύτητας.
Όταν όλα φαίνονται να κινούνται αργά:
- αποφάσεις,
- μελέτες,
- παρεμβάσεις,
- λύσεις,
- εξηγήσεις,
τότε δημιουργείται κλίμα στασιμότητας.
Και η στασιμότητα κουράζει περισσότερο από μια αποτυχία, γιατί μοιάζει ατελείωτη.
“Θα γίνει” δεν αρκεί πια
Σε κάθε τοπική κοινωνία ακούγεται συχνά η φράση:
“Θα γίνει.”
Θα προχωρήσει.
Θα ανακοινωθεί.
Θα ξεκινήσει.
Θα ολοκληρωθεί.
Στην αρχή, ο κόσμος ακούει με καλή πίστη. Μετά από χρόνια, ζητά να δει.
Όταν οι υποσχέσεις παραμένουν σε μέλλοντα χρόνο, η αξιοπιστία φθείρεται.
Γιατί η κοινωνία δεν ζει στο “θα γίνει”. Ζει στο σήμερα.
Μικρές κινήσεις αντί μεγάλου ρυθμού
Μια διοίκηση μπορεί να παρουσιάζει επιμέρους ενέργειες και επιμέρους έργα. Αυτό είναι θεμιτό.
Το ερώτημα όμως είναι αν υπάρχει συνολικός ρυθμός.
Μια πόλη νιώθει πότε προχωρά συντονισμένα και πότε απλώς βλέπει μικρές κινήσεις διάσπαρτες στον χρόνο.
Αν λείπει η αίσθηση ορμής, τότε ακόμη και χρήσιμα έργα δεν αποδίδουν πολιτικά.
Γιατί δεν αλλάζουν το κλίμα.
Ο χαμένος χρόνος δεν επιστρέφει
Σε μια αναπτυσσόμενη περιοχή όπως η Κεφαλονιά, κάθε χρονιά έχει αξία.
Χρόνος χαμένος σημαίνει:
- χαμένες επενδυτικές ευκαιρίες,
- χαμένη ποιότητα ζωής,
- χαμένη ανταγωνιστικότητα,
- χαμένη εμπιστοσύνη,
- χαμένη δυναμική.
Και όταν μια κοινωνία νιώσει ότι περίμενε περισσότερο απ’ όσο έπρεπε, γίνεται πιο απαιτητική στην επόμενη κρίση της.
Οι δημότες δεν ζητούν τελειότητα, ζητούν ρυθμό
Ο πολίτης καταλαβαίνει ότι υπάρχουν γραφειοκρατίες, νόμοι, χρηματοδοτήσεις και δυσκολίες.
Αυτό που ζητά είναι:
- να βλέπει προτεραιότητες,
- να υπάρχει ταχύτητα όπου γίνεται,
- να ολοκληρώνονται πράγματα,
- να υπάρχει σαφές χρονοδιάγραμμα,
- να νιώθει ότι ο Δήμος κινείται.
Αντίθετα, όταν η εικόνα είναι βραδύτητα και αναμονή, η κούραση μεγαλώνει.
Η εξουσία συνηθίζει τον δικό της χρόνο
Ένα συχνό λάθος διοικήσεων είναι ότι συνηθίζουν τους εσωτερικούς ρυθμούς τους.
Θεωρούν φυσιολογικό ότι κάτι θέλει μήνες.
Ότι μια απόφαση αργεί.
Ότι ένα θέμα τραβά σε μάκρος.
Ο πολίτης όμως δεν ζει μέσα στο δημαρχείο. Ζει στην καθημερινότητα.
Για εκείνον, κάθε μήνας καθυστέρησης έχει κόστος.
Και όταν αυτό το χάσμα αντίληψης μεγαλώνει, γεννιέται η δυσαρέσκεια.
Το Αργοστόλι ήθελε άλμα, όχι αναμονή
Πολλοί πολίτες δεν περίμεναν θαύματα. Περίμεναν όμως ότι μετά από τόσα χρόνια η πόλη θα είχε μπει καθαρά σε νέα φάση.
Με περισσότερο δυναμισμό.
Με πιο έντονο αποτύπωμα έργου.
Με σαφή αλλαγή εικόνας.
Με αίσθηση προόδου.
Αν αυτό δεν έχει παγιωθεί στη συνείδηση του κόσμου, τότε το πολιτικό έλλειμμα είναι πραγματικό.
Το ερώτημα για τον Θεόφιλο Μιχαλάτο
Ο δήμαρχος και η δημοτική αρχή μπορούν να επικαλεστούν δυσκολίες, καθυστερήσεις διαδικασιών και αντικειμενικά εμπόδια. Είναι επιχειρήματα που υπάρχουν σε κάθε Δήμο.
Όμως η κοινωνία θα κρίνει πιο απλά:
Αξιοποιήθηκε ο χρόνος που δόθηκε ή χάθηκε;
Αν η απάντηση για πολλούς πολίτες γέρνει προς το δεύτερο, τότε ο χρόνος δεν είναι πλέον σύμμαχος της διοίκησης.
Είναι ο πιο σκληρός της αντίπαλος.
