Μια ψυχρή ματιά πίσω από τις επικοινωνιακές φιέστες του Θεόφιλου Μιχαλάτου
Σε μια εποχή όπου η κοινωνία ζητά ουσία, έργο και υπευθυνότητα, ο δήμαρχος Αργοστολίου, Θεόφιλος Μιχαλάτος, επιλέγει σταθερά τον δρόμο του φαίνεσθαι αντί του είναι. Κάθε δελτίο τύπου, κάθε φωτογραφία, κάθε “πανηγυρική” ανακοίνωση μοιάζει να είναι σχεδιασμένη όχι για την πρόοδο της πόλης, αλλά για την προσωπική του προβολή. Το πρόσφατο παράδειγμα με την εξαγγελία για το Ναυτικό Μουσείο του Ιονίου είναι ενδεικτικό: ένα ακόμα πυροτέχνημα εντυπώσεων, την ώρα που η καθημερινότητα και οι κρίσεις ξεπερνούν τη διοίκηση κατά πολύ.
📌 Η καταιγίδα που αποκάλυψε τη γυμνή αλήθεια
Φεβρουάριος 2025: η Κεφαλονιά έρχεται αντιμέτωπη με ακραία καιρικά φαινόμενα. Το νησί πλημμυρίζει, δρόμοι καταστρέφονται, δημότες εγκλωβίζονται. Σύμφωνα με δημόσιες δηλώσεις του Υπουργού Κλιματικής Κρίσης, Βασίλη Κικίλια, η Πολιτική Προστασία ζήτησε από τη δημοτική αρχή την ενεργοποίηση του «112», για να ειδοποιηθούν οι κάτοικοι έγκαιρα.
Ο δήμαρχος αρνήθηκε. Εκτίμησε, όπως δήλωσε ο ίδιος, ότι δεν υπήρχε ανάγκη.
Μια μέρα μετά – και αφού το νησί είχε ήδη υποστεί καταστροφές – το 112 τελικά ενεργοποιήθηκε. Μέχρι τότε, οι πολίτες είχαν μείνει ακάλυπτοι, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς οργανωμένη αποτροπή κινδύνου.
Μπορεί να το πει κανείς «λάθος εκτίμηση» – αλλά στη διοίκηση κρίσεων, η αποτυχία στην πρόληψη ισοδυναμεί με εγκατάλειψη.
🎭 Πολιτική διαχείριση με όρους επικοινωνίας
Αντί μιας ειλικρινούς ανάληψης ευθύνης, η στάση της δημοτικής αρχής μετά την κρίση ακολούθησε μια διαφορετική πορεία:
– Κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης… κατόπιν εορτής.
– Δελτία τύπου με γενικόλογες υποσχέσεις.
– Δηλώσεις περί «άνευ προηγουμένου καιρικών φαινομένων».
Η πολιτική διαχείριση μετατράπηκε σε επικοινωνιακή διαχείριση. Εκεί όπου χρειάζονταν πράξεις, δόθηκαν τίτλοι. Εκεί όπου η κοινωνία περίμενε σχέδιο, δόθηκαν φωτογραφίες.
🧱 Μουσεία, γεωπάρκα, συνέδρια – και η πραγματική πόλη;
Πολυδιαφημισμένες πρωτοβουλίες όπως η στήριξη του UNESCO Geopark, ή η προώθηση του Ναυτικού Μουσείου του Ιονίου, εμφανίζονται ως τεράστιες επιτυχίες. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η ανάδειξη του πολιτισμού και του φυσικού πλούτου είναι σημαντική. Όμως, την ίδια ώρα:
– Οι δρόμοι της πόλης παραμένουν επικίνδυνοι.
– Οι υποδομές είναι γυμνές από πρόληψη.
– Η καθημερινότητα των πολιτών αγνοείται επιδεικτικά.
Η διοίκηση Μιχαλάτου μοιάζει να επενδύει στα έργα “βιτρίνας”, αδιαφορώντας για όσα απασχολούν ουσιαστικά τους δημότες: το κόστος ζωής, τη στέγαση, την πολιτική προστασία, τη διαφάνεια.
💥 Η σύγκρουση με την πραγματικότητα
Μια ακόμη ένδειξη της διαχειριστικής ένδειας της δημοτικής αρχής, ήταν η έκρυθμη κατάσταση στο δημαρχείο με την είσοδο αγανακτισμένων πολιτών. Σύμφωνα με δηλώσεις του ίδιου του δημάρχου, δεν υπήρχε προηγούμενο αίτημα συνάντησης και ο ίδιος «έκανε το καθήκον του» να προστατεύσει τις υπηρεσίες του δήμου.
Ωστόσο, μια πιο ψύχραιμη ματιά αποκαλύπτει ότι αυτή η κοινωνική έκρηξη δεν ήρθε από το πουθενά. Ήταν προϊόν αγανάκτησης, παραμέλησης, αλαζονικής απομάκρυνσης από την πραγματική ζωή.
Και αυτό είναι το πιο σοβαρό έλλειμμα: ο δήμαρχος που δεν αφουγκράζεται. Που βλέπει την κοινωνία ως φόντο, όχι ως αποδέκτη της πολιτικής του.
❓ Είναι αυτό όραμα; Είναι αυτός ηγέτης;
Όταν τα δύσκολα έρχονται, η πραγματικότητα είναι αυτή που κάνει τη σκληρή διαλογή. Κι εκεί, ο Θεόφιλος Μιχαλάτος δείχνει να έχει αποτύχει. Η άρνησή του να λάβει κρίσιμες αποφάσεις, η προσήλωσή του στην εικόνα και όχι στην ουσία, η μόνιμη ανάγκη αυτοπροβολής του μέσω πολιτιστικών εξαγγελιών και φιέστων, δημιουργούν ένα επικίνδυνο προηγούμενο για το μέλλον του Αργοστολίου.
📍 Ο δήμαρχος του τίποτα;
Ίσως τελικά η πιο ακριβής περιγραφή να είναι αυτή:
Δήμαρχος του τίποτα.
Όχι γιατί δεν υπάρχει δραστηριότητα, αλλά γιατί ό,τι γίνεται, γίνεται για τις εντυπώσεις και όχι για τη ζωή των δημοτών.
Για τα φώτα – και όχι για τα έργα.
Για τις κάμερες – και όχι για την αλήθεια.
📝 Επίλογος
Η πολιτική είναι πράξη ευθύνης. Και όταν αυτή δεν υπάρχει, κανένα μουσείο, καμία κορδέλα, καμία τελετή δεν μπορεί να καλύψει το κενό.
Το Αργοστόλι αξίζει κάτι περισσότερο από ένα δημαρχιακό life-style.
Αξίζει διοίκηση.
Αξίζει σχέδιο.
Αξίζει αλήθεια.
