Υπάρχουν δήμαρχοι που κυβερνούν. Υπάρχουν δήμαρχοι που λογοδοτούν. Υπάρχουν και δήμαρχοι που, όταν τα ερωτήματα γίνονται πολλά, οι καταγγελίες πυκνώνουν και η κοινωνία ζητά απαντήσεις, μοιάζουν να επιλέγουν την πιο βολική στάση: δεν μιλώ, δεν ακούω, δεν βλέπω.
Στην περίπτωση του Δημάρχου Αργοστολίου Θεόφιλου Μιχαλάτου, το ζήτημα πλέον δεν είναι αν υπάρχουν φωνές κριτικής. Υπάρχουν. Το ζήτημα είναι αν η Δημοτική Αρχή αντιλαμβάνεται ότι η σιωπή απέναντι σε δημόσιες καταγγελίες δεν είναι απάντηση. Είναι πολιτική στάση.
Η πρόσφατη δημόσια καταγγελία που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα Κεφαλονιά θέτει σοβαρά ερωτήματα για τη λειτουργία της Πολεοδομίας / Τμήματος Δόμησης Κεφαλονιάς, αναφορικά με καταγγελίες για ακίνητα που, κατά τον καταγγέλλοντα, σχετίζονται με τον Δήμαρχο Αργοστολίου και συγγενικά του πρόσωπα. Ο καταγγέλλων αναφέρει ότι η καταγγελία του έχει υποβληθεί από τις 02/02/2026, ότι προγραμματισμένη αυτοψία ακυρώθηκε στις 26/05/2026 και ότι, παρά την αναμονή του, δεν εμφανίστηκε κανείς από την υπηρεσία. Ταυτόχρονα ζητά ανεξάρτητη αυτοψία, πλήρη διερεύνηση και προστασία της νομιμότητας.
Εδώ ακριβώς αρχίζει το πολιτικό πρόβλημα. Όχι επειδή μια καταγγελία ισοδυναμεί με απόδειξη. Δεν ισοδυναμεί. Αλλά επειδή όταν ένας πολίτης κατονομάζει δημόσια, όταν μιλά για καθυστερήσεις, ακυρώσεις ελέγχων και άνιση μεταχείριση, ο Δήμος δεν μπορεί να παριστάνει τον τουρίστα στο ίδιο του το νησί.
Η απάντηση σε τέτοια ζητήματα δεν είναι το “θα δούμε”. Είναι: ημερομηνίες, έγγραφα, ενέργειες, αυτοψίες, δημόσια ενημέρωση. Όλα τα άλλα είναι τοπική πολιτική παντομίμα.
Και δεν είναι το μόνο μέτωπο. Σε άρθρο του Kefalonia Focus τίθεται ζήτημα λειτουργίας του Δημοτικού Συμβουλίου, με το ερώτημα αν ο Δήμαρχος λειτουργεί ως δήμαρχος όλων των δημοτών ή ως “αφεντικό” του συνδυασμού του. Το δημοσίευμα μιλά για ανάγκη διαφάνειας, ανεξαρτησίας των δημοτικών συμβούλων, λογοδοσίας και δημοκρατικής λειτουργίας.
Και εδώ η εικόνα βαραίνει. Γιατί ένας Δήμος δεν είναι προσωπική επιχείρηση. Δεν είναι οικογενειακό τραπέζι. Δεν είναι παρέα ημετέρων. Είναι θεσμός. Και ο θεσμός έχει μία βασική υποχρέωση: να δίνει απαντήσεις ακόμη και όταν οι ερωτήσεις είναι ενοχλητικές.
Στα σχολεία, η αντιπολίτευση έχει καταγγείλει ότι η Δημοτική Αρχή πρώτα διέψευδε ελλείψεις σε αναλώσιμα και στη συνέχεια, σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, ο Δήμαρχος ουσιαστικά επιβεβαίωσε ότι υπάρχουν ανάγκες, μιλώντας για ενέργειες ώστε να μη δημιουργούνται προβλήματα με γραφική ύλη και άλλες ανάγκες. Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρεται και ποσό 145.000 ευρώ που, κατά την ανακοίνωση, υπήρχε για πρώτες ανάγκες.
Δηλαδή, αν καταλαβαίνουμε καλά, το έργο παίζεται σε τρεις πράξεις:
πρώτα “δεν υπάρχει πρόβλημα”, μετά “θα το λύσουμε”, και στο τέλος “φταίει ο προγραμματισμός”. Κλασικό αυτοδιοικητικό θέατρο. Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για κορδέλες και φωτογραφίες. Μιλάμε για σχολεία.
Στην Παλιοσταφίδα, επίσης, η αντιπολίτευση έχει εκφράσει αντιρρήσεις για την τοποθέτηση πλωτής εξέδρας, με δημοτικό σύμβουλο της Λαϊκής Συσπείρωσης να θέτει ζήτημα προσβασιμότητας, κινδύνου ιδιωτικοποίησης της παραλίας και προσβολής του φυσικού περιβάλλοντος.
Και εκεί επανέρχεται το ίδιο μοτίβο: οι δημότες ρωτούν, οι παρατάξεις καταγγέλλουν, τα δημοσιεύματα γράφουν, αλλά η πολιτική λογοδοσία μοιάζει να περπατά με βατραχοπέδιλα στην ανηφόρα.
Στα δημοτικά τέλη, υπήρξαν δημοσιεύματα και αντιδράσεις επαγγελματιών για αυξήσεις, με την Aftodioikisi να αναπαράγει την αντιπαράθεση περί ανάκλησης της απόφασης και αναφορά ότι ο γειτονικός Δήμος Σάμης δεν προχώρησε αντίστοιχα. Το θέμα των τελών δεν είναι λογιστική άσκηση. Είναι η καθημερινή πίεση σε σπίτια και επιχειρήσεις. Και όταν ο δημότης πληρώνει περισσότερο, δικαιούται να ρωτά: παίρνω καλύτερες υπηρεσίες ή απλώς χρηματοδοτώ την ανεπάρκεια;
Αυτό είναι το μαύρο φόντο της θητείας Μιχαλάτου όπως το περιγράφουν οι επικριτές του: καταγγελίες που ζητούν έλεγχο, δημοτικά τέλη που προκαλούν αντιδράσεις, σχολικές ανάγκες που μετατρέπονται σε πολιτική αντιπαράθεση, παραλίες που ανοίγουν συζητήσεις για δημόσιο χαρακτήρα και ένα Δημοτικό Συμβούλιο που, σύμφωνα με κριτικά δημοσιεύματα, χρειάζεται περισσότερη ανεξαρτησία, λιγότερη σιωπή και περισσότερη δημοκρατική αναπνοή.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται η εικόνα των τριών φιγούρων:
Δεν μιλάει όταν πρέπει να δοθούν καθαρές απαντήσεις.
Δεν ακούει όταν οι δημότες ζητούν εξηγήσεις.
Δεν βλέπει όταν τα προβλήματα μαζεύονται μπροστά στην πόρτα του Δημαρχείου.
Βεβαίως, όλα αυτά ο Δήμαρχος έχει κάθε δικαίωμα να τα απαντήσει. Και οφείλει να το κάνει. Όχι με γενικόλογα. Όχι με δελτία αυτοθαυμασμού. Όχι με φωτογραφίες χειραψίας. Με στοιχεία.
Γιατί η πολιτική δεν είναι μόνο έργα, ανακοινώσεις και κορδέλες. Είναι και έλεγχος. Είναι και λογοδοσία. Είναι και η γενναιότητα να σταθείς μπροστά στον πολίτη και να πεις: “Να τι έγινε, να τι δεν έγινε, να ποιος ευθύνεται”.
Μέχρι τότε, το ερώτημα θα παραμένει πάνω από το Αργοστόλι σαν βαριά υγρασία:
Έχουμε Δήμαρχο που διοικεί ή Δήμαρχο που επιλέγει να μη μιλά, να μην ακούει και να μη βλέπει;
