Πέντε ημέρες χωρίς νερό σε Φαρακλάτα – Ραζάτα Χωρίς τιιιιι;;;;;;
Με λύπη διαβάσαμε την καταγγελία της Λαϊκής Συσπείρωσης Αργοστολίου για τη διαχείριση ύδρευσης
Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική κρίνεται όχι από τις δηλώσεις, αλλά από τη βρύση.
Όταν σε ένα ευρωπαϊκό νησί, σε μια τουριστική περιοχή διεθνούς φήμης, κάτοικοι μένουν πέντε ημέρες χωρίς νερό, δεν πρόκειται για «τεχνική δυσκολία». Πρόκειται για διοικητική αποτυχία. Και όταν αυτή η αποτυχία δεν είναι μεμονωμένη, αλλά εντάσσεται σε μια γενικότερη εικόνα υποδομών που καταρρέουν, τότε το πρόβλημα δεν είναι περιστασιακό. Είναι πολιτικό.
Η ευθύνη βαραίνει τη δημοτική αρχή. Και πρωτίστως τον δήμαρχο.
Το νερό δεν είναι πολυτέλεια — είναι δείκτης διοίκησης
Το δίκτυο ύδρευσης δεν έσπασε “χθες”.
Δεν παλαιώθηκε μέσα σε μία νύχτα.
Δεν κατέρρευσε απρόβλεπτα.
Οι υποδομές υποβαθμίζονται σταδιακά όταν δεν υπάρχει πρόληψη, συντήρηση και στρατηγικός σχεδιασμός.
Οι κάτοικοι Φαρακλάτων και Ραζάτων δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν το αυτονόητο: να ανοίγουν τη βρύση και να τρέχει νερό. Όταν αυτό δεν συμβαίνει επί πέντε ημέρες, δεν μπορεί να αποδίδεται σε «ατυχία». Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν εκλέγεται για να διαχειρίζεται την επικοινωνία των προβλημάτων — εκλέγεται για να τα προλαμβάνει.
Η πολιτική ευθύνη δεν είναι ποινικός όρος. Είναι θεσμικός. Και είναι υπαρκτή.
Πολιτική Προστασία: Σχέδιο ή διαχείριση εντυπώσεων;
Οι εξαγγελίες περί ομάδων εργασίας και πολιτικής προστασίας δημιουργούν προσδοκίες. Όμως οι πολίτες κρίνουν από το αποτέλεσμα.
Όταν πλημμύρες, διακοπές ύδρευσης και δυσλειτουργίες επανέρχονται, το ερώτημα γίνεται απλό:
Υπάρχει ολοκληρωμένος τεχνικός σχεδιασμός;
Υπάρχει χρονοδιάγραμμα αναβάθμισης δικτύων;
Υπάρχει δημόσια ενημέρωση για το πού κατευθύνονται οι πόροι;
Η αυτοδιοίκηση δεν κρίνεται από φωτογραφίες συναντήσεων. Κρίνεται από τη λειτουργικότητα της καθημερινότητας.
Η σιωπή κοστίζει περισσότερο από μια βλάβη
Σε τέτοιες περιπτώσεις, η καθαρή και άμεση λογοδοσία είναι θεσμική υποχρέωση. Όταν η απάντηση περιορίζεται σε γενικές αναφορές και όχι σε συγκεκριμένα μέτρα αποκατάστασης και πρόληψης, τότε δημιουργείται αίσθηση διοικητικής αδράνειας.
Και η αδράνεια σε βασικά κοινωνικά αγαθά δεν είναι ουδέτερη. Έχει κοινωνικό κόστος, οικονομικό κόστος και πολιτικό κόστος.
Το ερώτημα που δεν μπορεί να αποφευχθεί
Η Κεφαλονιά είναι νησί με υψηλά έσοδα από τουρισμό.
Διαθέτει κρατικούς και ευρωπαϊκούς πόρους.
Διαθέτει τεχνικές υπηρεσίες και θεσμικά εργαλεία.
Πώς, λοιπόν, φτάνουμε σε εικόνες πολυήμερης διακοπής νερού;
Αν το πρόβλημα είναι χρηματοδοτικό, πρέπει να ειπωθεί.
Αν είναι διαχειριστικό, πρέπει να διορθωθεί.
Αν είναι στρατηγικό, πρέπει να αναθεωρηθεί.
Η ευθύνη της διοίκησης δεν είναι να μεταθέτει, αλλά να απαντά.
Η δημοκρατία δεν λειτουργεί με λήθη
Η μνήμη των πολιτών δεν πρέπει να περιορίζεται στον εκλογικό κύκλο. Η αυτοδιοίκηση δεν είναι θεσμός δημοσίων σχέσεων. Είναι θεσμός διαχείρισης πόρων και προστασίας ποιότητας ζωής.
Κανείς δεν ζητά θαύματα. Ζητείται επάρκεια.
Κανείς δεν ζητά τελειότητα. Ζητείται προνοητικότητα.
Κανείς δεν ζητά επικοινωνία. Ζητείται λειτουργία.
Συμπέρασμα
Η κριτική δεν είναι προσωπική. Είναι θεσμική.
Δεν αφορά πρόσωπα, αλλά ευθύνες.
Δεν αφορά προθέσεις, αλλά αποτελέσματα.
Όταν το νερό σταματά να τρέχει, η πολιτική ευθύνη αρχίζει να βαραίνει.
Και η Κεφαλονιά αξίζει διοίκηση που δεν θα βρίσκεται πάντα ένα βήμα πίσω από τα γεγονότα.
