Όταν η Απραξία Μεταμφιέζεται σε Πολιτική
Υπάρχουν εποχές όπου η σιωπή είναι χρυσός. Και υπάρχουν και εποχές —όπως αυτή που διανύει σήμερα η Κεφαλονιά— όπου η σιωπή είναι συνενοχή.
Η πραγματικότητα στον Δήμο Αργοστολίου δεν χρειάζεται πλέον παραμορφωτικούς φακούς. Δεν υπάρχει άλλη ανάγκη για ωραιοποιήσεις, φανταχτερές εξαγγελίες και πολιτικά λογύδρια περί «προόδου» και «αναβάθμισης». Όταν οι πολίτες μένουν στο σκοτάδι – κυριολεκτικά και μεταφορικά – όταν βασικές υποδομές παραπαίουν και όταν η ενημέρωση περιορίζεται σε τυποποιημένες αναρτήσεις χωρίς λογοδοσία, τότε κάτι πολύ βαθύτερο έχει σαπίσει στον μηχανισμό της διοίκησης.
Και κανείς δεν μπορεί να πει πως δεν ήξερε.
📉 Όταν οι κρίσεις εκθέτουν – κυριολεκτικά
Τον Φεβρουάριο του 2025, έντονα καιρικά φαινόμενα μετέτρεψαν δρόμους σε ποτάμια. Κτίρια πλημμύρισαν. Ολόκληρες γειτονιές βυθίστηκαν στην αγωνία. Οι εικόνες ταξίδεψαν σε εθνικά δελτία. Αλλά αυτό που δεν ταξίδεψε έγκαιρα, ήταν το μήνυμα του 112.
Όπως αποκάλυψε δημόσια ο τότε υπουργός Πολιτικής Προστασίας, η ενεργοποίηση του συναγερμού καθυστέρησε επειδή ο Δήμος εκτίμησε πως “δεν υπήρχε ανάγκη”. Ανάγκη που προφανώς εμφανίστηκε μαγικά όταν ήταν ήδη αργά. Ο συναγερμός δόθηκε εκ των υστέρων – ένα από τα πιο θορυβώδη σήματα αποτυχίας που μπορεί να ηχήσει σε μια τοπική αυτοδιοίκηση.
Ουδείς μπορεί να κρυφτεί πίσω από τους υπαλλήλους, τις υπηρεσίες, τους αριθμούς. Η πολιτική ευθύνη ανήκει πάντα στην κορυφή.
🧱 Από τη διοίκηση… στην απουσία
Πίσω από τις κάμερες και τις τυπικές δηλώσεις, αποκαλύπτεται ένα δυσάρεστο μοτίβο. Μπροστά στις κρίσιμες αποφάσεις, κανείς δεν βγαίνει μπροστά. Καμία ξεκάθαρη ανάληψη ευθύνης, καμία προσωπική δήλωση που να εξηγεί με σαφήνεια πώς, πότε και γιατί χάθηκε ο έλεγχος.
Αντίθετα, εμφανίζονται ανακοινώσεις για πρωτοβουλίες πολιτιστικού χαρακτήρα, μουσεία που «έρχονται», και συνεργασίες με διεθνείς φορείς — χρήσιμες ασφαλώς, αλλά τραγικά άτοπες όταν ακόμη δεν έχουμε εξασφαλίσει ότι τα φρεάτια απορροής λειτουργούν.
Είναι σαν να βλέπεις κάποιον να κτίζει βιτρίνα σε κατάστημα, ενώ από πίσω το κτίριο καταρρέει.
💣 Το «ατύχημα» με τα 11 εκατομμύρια
Κι αν η αδράνεια είναι καταστροφική στις φυσικές κρίσεις, γίνεται σχεδόν επικίνδυνη όταν συνοδεύεται από αδιαφάνεια. Πριν λίγους μήνες, ήρθε στο φως το εξώδικο της ΔΕΗ προς τη ΔΕΥΑΚ – με το οποίο ζητούνται οφειλές σχεδόν 11 εκατομμυρίων ευρώ. Ναι, σωστά διαβάσατε: έντεκα εκατομμύρια.
Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι το ποσό, αλλά η πλήρης απουσία δημόσιας ενημέρωσης και αντίδρασης μέχρι να διαρρεύσει το θέμα. Ποιος ήξερε; Ποιος υπέγραψε; Ποιος έδωσε εντολή να παραμένει σιωπή εκεί που έπρεπε να υπάρχει συναγερμός; Δεν έχουν ακόμη δοθεί απαντήσεις.
Αν υπήρξε πολιτικός συντονισμός – κακώς. Αν υπήρξε άγνοια – ακόμη χειρότερα. Όπως και να το δει κανείς, η διοίκηση απέτυχε.
🔍 Μια διοίκηση που ελέγχει τον εαυτό της
Στο τελευταίο επεισόδιο του σίριαλ: αλλαγές στις αποφάσεις της ΔΕΥΑΚ, όπου, σύμφωνα με καταγγελίες, παρουσιάστηκε στο δημοτικό συμβούλιο τροποποιημένο έγγραφο από εκείνο που είχε εγκριθεί στο Διοικητικό Συμβούλιο. Αν αυτό επιβεβαιωθεί, τότε μιλάμε για συνταρακτική αλλοίωση θεσμικής απόφασης.
Αναρωτιέται κανείς: ποιος έχει την ευθύνη για τη διασφάλιση της διαφάνειας σε ένα τέτοιο πλαίσιο; Ποιος είναι τελικά ο εγγυητής της λειτουργίας των νομικών προσώπων, των υπηρεσιών και της πολιτικής καθαρότητας;
Η απάντηση, φυσικά, δεν είναι κάποιος τρίτος. Είναι αυτός που έχει εκλεγεί για να εποπτεύει. Να λογοδοτεί. Και όχι να κρύβεται πίσω από τεχνικές λεπτομέρειες, αναρτήσεις στο Facebook ή επικοινωνιακά μαξιλαράκια.
🎭 Μια πόλη που παίζει θέατρο
Κάθε φορά που δημοσιεύεται ένα ακόμη δελτίο τύπου για «καινούριο θεσμό», για «αναβάθμιση», για «ιστορική στιγμή», καλό είναι να θυμόμαστε πως το έργο έχει παίξει ξανά.
Αν δεν υπάρχει φως στους δρόμους, νερό στις βρύσες, ενημέρωση στα κρίσιμα και διαφάνεια στα οικονομικά, τότε κανένα μουσείο δεν θα μας σώσει. Η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλα εγκαίνια – χρειάζεται αλήθειες.
Και κάποιος πρέπει να τις πει.
🧭 Επίλογος – Αντί για ύφος, ουσία
Δεν αρκεί να είσαι “παρών” στα καλά και αόρατος στα δύσκολα. Δεν μπορείς να παριστάνεις τον ηγέτη όταν όλα πάνε καλά και να μετατρέπεσαι σε σκιώδη παρατηρητή όταν οι πολίτες σε χρειάζονται περισσότερο από ποτέ.
Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό:
Ποιος πραγματικά διοικεί; Και πού είναι όταν όλα καταρρέουν;
Η Κεφαλονιά έχει κουραστεί από χαμογελαστές σιωπές. Ήρθε η ώρα για πολιτική με περιεχόμενο, όχι με προφίλ.
