Εθνική Τουριστική Αποστολή-Αποκάλυψη: Όταν το “Tourism Strategy” γίνεται “Touri… τι;”
Disclaimer: Το κείμενο είναι ΣΑΤΙΡΑ. Αν κάποιος αναγνωρίζει τον εαυτό του και προσβάλλεται, δεν φταίμε εμείς — φταίει που αναγνωρίζει τον εαυτό του.
Κάποτε οι Έλληνες ταξίδευαν και γονάτιζαν αυτοκρατορίες.
Τώρα ταξιδεύουμε και… γονατίζει ο spell-checker.
Κάποτε είχαμε Οδυσσέα.
Τώρα έχουμε “Odiseas? Othiseas? Othiseos?…” γραμμένο σε κάρτα με Comic Sans.
Κάποτε είχαμε στρατηγούς.
Τώρα έχουμε στρατηγική φωτογραφίας.
Κάποτε στέλναμε στο εξωτερικό σοφούς.
Τώρα στέλνουμε παιδάκια με power-bank και άγχος αν το “OK” γράφεται με K ή C.
Πήγαμε Λονδίνο — κέντρο παγκόσμιου τουρισμού —
με την αυτοπεποίθηση μαθητή του δημοτικού που πέρασε αγγλικά με 6 και είπε “δεν το χρειάζομαι στη ζωή μου”.
Και το αποτέλεσμα;
Φωτογραφίες. Πολλές.
Σαν βάφτιση ξαδέρφου σε χωριό.
Μόνο που εκεί τουλάχιστον ξέρουν να γράφουν το όνομα του παιδιού στο κουφέτο.
Τουριστική Εκπαίδευση Ελληνικού Δημοσίου — Level: “Hello my name is… εεε… wait”
Πώς καταλαβαίνεις ότι μια αποστολή δεν ήταν έτοιμη;
Όχι από τη γραβάτα.
Όχι από το χαμόγελο.
Όχι από το «έχουμε meetings».
Το καταλαβαίνεις όταν βλέπεις άνθρωπο να προσπαθεί να γράψει το όνομά του έτσι:
“Giwrgos”
“Giorgos”
“George”
“Tzohrtzos”
(ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΑ ΤΟΝΙΣΜΕΝΟ: “ZORZ”)
Και μετά, θριαμβευτικά:
“OK!”
Τρεις συλλαβές αυτοπεποίθησης.
Μισή συλλαβή αγγλικών.
Αν υπήρχε πρώτος έλεγχος στην είσοδο:
“Write your name in English”
θα γυρνούσαμε πίσω όλοι με το πρώτο EasyJet.
Το Υπέρτατο Όπλο της Ελληνικής Αποστολής: Η ΣELFIE
Ενώ οι άλλοι είχαν:
-
B2B pipelines
-
Media kits
-
Strategic pitch
-
ROI projections
εμείς είχαμε:
-
Selfie με μπάνερ
-
Selfie με πλακάτ
-
Selfie με τον τοίχο
-
Selfie με… τον αεραγωγό, γιατί είχε ωραίο φως
-
Και βέβαια: Selfie με άδειο καφέ από Pret-a-Manger (κουλτούρα)
Στο τέλος της ημέρας:
0 συμφωνίες — 147 φωτογραφίες
Παγκόσμιο ρεκόρ.
Έχουμε τουριστική στρατηγική;
Όχι.
Έχουμε φίλτρα στο κινητό;
ΝΑΙ, ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΜΕΤΡΑΕΙ.
Διεθνές Networking Made in Greece
Ο Βρετανός λέει:
“Nice to meet you. Let’s explore partnerships.”
Ο Έλληνας λέει:
“Yes, yes, we here. Kefalonia. Beautiful island. Google it.”
Ο Βρετανός σκέφτεται:
“Okay, promising.”
Ο Έλληνας σκέφτεται:
“Να είμαστε καλά να ξανάρθουμε του χρόνου, ωραίο το Λόντον.”
Ο Βρετανός ρωτά:
“Do you have your materials in English?”
Ο Έλληνας:
“Ναι φυσικά.”
(δίνει brochure που μυρίζει μελάνι 2012, γραμματοσειρά Times New Roman, και χάρτη που δείχνει το νησί σε ποιότητα pixel που θυμίζει Game Boy)
Ο Βρετανός:
“Can I have your card?”
Ο Έλληνας:
“Βεβαίως!”
(δίνει κάρτα με το όνομα γραμμένο σαν να ‘χει τσακωθεί με το πληκτρολόγιο)
Και στο τέλος: η Ιερή Φράση
«Του χρόνου ακόμη καλύτερα!»
Όχι.
Του χρόνου πρώτα αγγλικά.
Μετά γραφείο τουρισμού.
Μετά αεροπλάνο.
Μετά Λονδίνο.
Αν δεν μπορείς να γράψεις σωστά ούτε το όνομά σου,
πώς θα γράψεις την ιστορία του τόπου σου;
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Δεν ζητάμε πολλά.
Όχι Harvard.
Όχι Oxford.
Ούτε MBA.
Ζητάμε:
-
μία στυλό,
-
ένα τετράδιο
-
μια δασκάλα αγγλικών από φροντιστήριο Γ’ Γυμνασίου
-
και λίγη αυτογνωσία.
Γιατί το μέλλον του τουρισμού δεν χτίζεται με hashtags τύπου:
#VisitKefalownia
#KefaloinaOfTheFuture
#WeAriHere
Αλλά με επαγγελματισμό.
Και ναι — με το να μπορείς να γράψεις το όνομά σου.
Υπάρχουν ταξίδια που σε μεταμορφώνουν. Και υπάρχουν ταξίδια που απλώς σε μεταφέρουν — κυριολεκτικά — σε άλλο αεροδρόμιο. Η αποστολή που προσγειώθηκε στην World Travel Market στο Λονδίνο, μας έδωσε μια σπάνια ευκαιρία: όχι μόνο να δούμε ανθρώπους με κοστούμια, χαμογελαστούς και έτοιμους για φωτογράφιση, αλλά και να παρατηρήσουμε την τέχνη της προετοιμασίας που αγνοήθηκε με ασύλληπτο ταλέντο. Αν υπάρχει ένα μάθημα που θα έπρεπε να βγάλουν από αυτή την εμπειρία, είναι το εξής απλό: πριν πας να πουλήσεις τον τόπο σου σε διεθνές κοινό, μάθε να γράφεις το όνομά σου — όπως θα το καταλάβει ο άλλος. Είναι μια μικρή λεπτομέρεια. Αλλά οι μικρές λεπτομέρειες μετρούν.
1. Το πρώτο βήμα του εξωτερικού: ορθογραφία 101
Φανταστείτε την εξής, απλή στο γεωμετρικά προφανές, σκηνή: φτάνει κανείς σε μια διεθνή έκθεση, βγάζει την κάρτα του, τη δίνει, και ο αποδέκτης — ένας ξένος tour operator ή δημοσιογράφος — προσπαθεί να διαβάσει το όνομα. Στη χειρότερη εκδοχή, το όνομα είναι γραμμένο έτσι που μοιάζει περισσότερο με αινιγματικό λογότυπο παρά με κάτι που μπορεί να μπει σε CRM. Στη μεσαία εκδοχή, υπάρχουν διαφορετικές μεταγραφές της ίδιας οικογένειας σε τρεις κάρτες. Στην καλύτερη, απλώς λείπει η λατινική γραφή.
Αυτό δεν είναι ανέκδοτο. Είναι επικοινωνιακή μαγειρική του 21ου αιώνα: αν δεν μπορείς να μεταφέρεις ένα όνομα από το αλφάβητο σου στο αλφάβητο του συνομιλητή σου, τότε ουσιαστικά δεν ξεκινάς κουβέντα. Και οι διεθνείς συνεργασίες ξεκινούν πάντα από απλό πράγμα: να ξέρει ο άλλος πώς σε καλεί.
2. Γιατί το «πώς γράφεται» δεν είναι παιχνιδάκι
Το να μην ξέρεις πώς να γράψεις το όνομά σου στα αγγλικά δεν είναι μόνο αμηχανία στο περίπτερο. Είναι πρόβλημα:
-
Τεχνικό: Τα CRM, τα emails, τα αρχεία, τα reports δουλεύουν με ascii/latin χαρακτήρες. Αν το όνομα μπαίνει λάθος, χάνεται η γραμμή επικοινωνίας.
-
Προσωπικό: Μια κάρτα με λάθος μεταγραφή δείχνει αμεριμνησία. Δεν είναι θέμα ρομαντικής παράδοσης — είναι θέμα αξιοπιστίας.
-
Πρακτικό: Ο ξένος συνεργάτης που θα φωτογραφίσει την κάρτα σου, θα την αποθηκεύσει με το λάθος όνομα και θα το ψάξει μετά στο inbox — και δεν θα σε βρει.
Στην WTM, όπου οι στιγμές είναι σύντομες και οι ευκαιρίες περιορισμένες, κάθε λεπτομέρεια μετράει. Και το πρώτο βήμα κάθε καλής παρουσίασης είναι να μπορείς να ξεκινήσεις μια ψηφιακή συζήτηση — κάτι που αρχίζει με το να μπορείς να δώσεις ένα σωστό λαντινικό όνομα.
3. Το κωμικοτραγικό σκηνικό: selfies και… orthography panic
Η προετοιμασία που λείπει μεταφέρεται με κωμικό τρόπο στην εικόνα: πολλοί τίτλοι, σοβαρά κουστούμια, πολλά χαμόγελα, και ένα κοινό μυστικό — ότι ο πραγματικός διάλογος ποτέ δεν αποτυπώθηκε σωστά. Αν η αποστολή επιστρέψει με 100 καλά φωτογραφημένα στιγμιότυπα και 0 επαληθεύσιμα leads, τότε θα έχουμε ζήσει την πιο πανηγυρική εκδοχή μιας αποτυχίας με καλές πόζες.
Αυτό που αξίζει να σατιριστεί — και εδώ η σάτιρα υπηρετεί σκοπό — είναι η ασυμβατότητα ανάμεσα στην εικόνα και στην ουσία. Είναι σαν κάποιος να πηγαίνει στη Σχολή Αρχιτεκτονικής και να εμφανίζεται σε παρουσίαση με powerpoint γεμάτο emojis: όμορφο, εντυπωσιακό, αλλά άνευ περιεχομένου.
4. Οδηγίες επιβίωσης: πώς να μην γυρίσεις με καρδινάλια ορθογραφικά
Επειδή είμαστε έντιμοι κριτές και όχι απλώς γκρινιάρηδες, ας δώσουμε μερικές πρακτικές λύσεις — μικρές, ρηχές στο κόστος, τεράστιες σε αποτελεσματικότητα:
-
Πριν την αποστολή: Κάντε workshop 2 ωρών «How to write your name in Latin». Μοιάζει γελοίο; Κάντε το.
-
Business cards: Κάθε κάρτα με διπλή γραφή — ελληνικά πάνω, λατινικά κάτω. Εάν υπάρχει παραλλαγή, αποφασίστε σε μία και αυτήν τυπώστε την.
-
Email signature: Όλοι να έχουν email signature με σωστή λατινική μεταγραφή. Όποιος δεν έχει, δεν συμμετέχει.
-
Συντονιστής B2B: Ένα άτομο υπεύθυνο για τα leads — το οποίο θα πάρει τις κάρτες, θα τις φωτογραφίσει, και θα τις βάλει στο CRM με σωστή μεταγραφή.
-
Follow-up templates: Μην αφήνετε το follow-up στην τύχη. Έτοιμα emails με το σωστό όνομα = πιθανότητα συμφωνίας.
Αν αυτά εφαρμοστούν, οι φωτογραφίες θα παραμείνουν αξέχαστες — αλλά θα συνοδεύονται και από αποτελέσματα. Αν δεν εφαρμοστούν, τότε οι φωτογραφίες μένουν μόνο για το άλμπουμ.
5. Σατιρικό mood: «Μάθε να γράφεις — πριν κανείς σε ρωτήσει»
Εδώ επιτρέπεται η μικρή, καλοπροαίρετη βρισιά: φανταστείτε την εξής ετικέτα στα αεροδρόμια της Ευρώπης: «Αν έρχεσαι από την Κεφαλονιά για την WTM και δεν ξέρεις πώς να γράψεις το όνομα σου στα αγγλικά, πήγαινε στο info desk — εκεί θα σου δώσουμε μια κάρτα και ένα στυλό». Είναι κωμικό, γιατί είναι αληθοφανές. Και έχει και δάκρυα: τα δάκρυα της αστοχίας.
Το γέλιο εδώ δεν είναι κακοπροαίρετο. Είναι καθρεφτάκι που δείχνει: αν θέλεις διεθνή αναγνώριση, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να είσαι αναγνωρίσιμος.
6. Πέρα από τη σάτιρα: τι χάνεται πραγματικά
Όταν μια αποστολή πάει σε τέτοιου είδους εκθέσεις χωρίς ετοιμότητα, δεν χάνεται μόνο μια συμφωνία. Χάνεται εμπιστοσύνη. Χάνεται χρόνος. Χάνεται η ευκαιρία να προβάλλεις προϊόντα, επιχειρήσεις και ιστορίες. Ο τουρίστας ή ο επαγγελματίας που θα έρθει μετά και θα συναντήσει έναν πιο επαγγελματία εκπρόσωπο, πιθανότατα θα συνεργαστεί με αυτόν — γιατί ο χρόνος δεν επαρκεί να δοκιμάζει δεύτερες φορές.
7. Το (λίγο πικρό) συμπέρασμα
Μπορεί να γελάμε με τις φωτογραφίες και τα ορθογραφικά, να γράφουμε τίτλους που «τρυπάνε» και να θυμίζουμε με σατιρική ευκολία ότι ένα λεξικό στο carry-on δεν είναι πανάκεια — αλλά είναι αρχή. Η διεθνής αγορά απαιτεί λεπτομέρεια. Η λεπτομέρεια απαιτεί μεθοδολογία και σεβασμό στην έννοια της επικοινωνίας.
Ας κρατήσουμε το πιο απλό: μάθε πρώτα να γράφεις το όνομά σου όπως το καταλαβαίνει ο άλλος — μετά βγες στο διεθνές γήπεδο. Η εικόνα χωρίς το περιεχόμενο είναι ωραία — αλλά είναι και μάταιη.
ΠΡΟΣΟΧΗ — ΝΑ ΞΑΝΑΠΟΥΜΕ ΠΩΣ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΤΙΡΑ / ΠΑΡΩΔΙΑ. Ό,τι περιέχεται εδώ είναι υπερβολή, χιούμορ και φαντασία με στόχο τη διασκέδαση και την κριτική διάθεση· δεν αποτελεί ισχυρισμό ποινικού ή αστικού χαρακτήρα και δεν επιδιώκει να παραθέσει αληθινά περιστατικά πέραν όσων αναφέρονται ρητά στο ρεπορτάζ που καλύπτει την αποστολή. Για τα βασικά γεγονότα της αποστολής, βλ. το δημοσίευμα στο Kefalonia Life. Kefalonia Life
«Αποστολή στην Αγγλία» — μισή αποστολή, εκατόν είκοσι χαριτωμένες παρερμηνείες
Όταν διάβασα το ρεπορτάζ για την αποστολή του Δήμου Αργοστολίου στη World Travel Market του Λονδίνου —ένα γεγονός που θα έπρεπε να είναι εθνική υπερηφάνεια της Κεφαλονιάς και των ανθρώπων της— ένιωσα μία τρυφερή αναστάτωση στην καρδιά μου: σαν να πίνεις πρωινό καφέ και να ανακαλύπτεις μέσα στο φλιτζάνι ένα μικρό, αδέξιο παπάκι που προσπαθεί να χειριστεί ένα GPS. Το παπάκι αυτό, στην πραγματικότητα, ήταν άνθρωποι ενδεδυμένοι με κοστούμια, που ταξίδεψαν ως «αποστολή», και για ώρες φωτογραφήθηκαν χαμογελαστοί γύρω από ένα περίπτερο, ενώ ολόκληρος ο κόσμος γύρω τους μιλούσε αγγλικά και είχε προβλήματα πολύ πιο σοβαρά — π.χ. ποιος βάζει πρώτο το τσάι όταν βρίσκονται σε κρίση.
Το άρθρο (που δεν κρύβει την επίσημη αιτιολόγηση της παρουσίας τους στην έκθεση) αναφέρει τα ονόματα και τους ρόλους που αποτελούσαν την αποστολή: δήμαρχος, αντιδήμαρχοι, διευθυντές τουρισμού, πρόεδροι ξενοδόχων και λοιποί φορείς. Συγχαρητήρια — γιατί κάθε δημοκρατία χρειάζεται τους θεσμούς της. Αλλά προφανώς χρειάζεται και ένα λεξικό αγγλικών στο carry-on, ή τουλάχιστον έναν από αυτούς να έχει κάνει search “how to write my name in English” πριν τη διαβατήριο-φωτογραφία. Kefalonia Life
Πώς να πας σε μια διεθνή έκθεση και να μοιάζεις σαν τουρίστας σε μπουφέ — οδηγός σε 15 «βήματα»
Ακολουθεί ένα (κατ’ ανάγκην σατιρικό) εγχειρίδιο συμπεριφοράς για όσους θέλουν να ταξιδέψουν ως αποστολή και να επιστρέψουν με φωτογραφίες, χωρίς να έχουν κάνει την παραμικρή πρακτική προετοιμασία:
-
Φόρα το καλύτερο κοστούμι σου — ιδανικά εκείνο που κρύβει την άγνοιά σου, όχι το αντίθετο. Τα κουστούμια είναι για τις φωτογραφίες. Η γνώση της γλώσσας είναι υπερεκτιμημένη όταν υπάρχει σωστό φωτισμό.
-
Μη διαβάσεις την πρόσκληση του event — είναι για λεπτομέρειες, και τις λεπτομέρειες τις αντιπαθείς. Θα μας δώσουν ένα πρόγραμμα στην είσοδο, και μετά θα το βάλεις στην τσάντα. Αργότερα θα το βρεις σε κουζίνα ενός ξενοδοχείου, σκισμένο.
-
Συνάντηση με operators; — απλά χαμογέλασε και πες «nice». Δεν χρειάζεται να πεις τίποτα πιο συγκεκριμένο. Η λέξη «nice» είναι παγκόσμια, λειτουργεί σαν παροδικό διαβατήριο.
-
Για να γράψεις το όνομά σου στα αγγλικά — τη λύση την έδωσε η τύχη: υπάρχει πάντα κάποιος παρευρισκόμενος με στυλό. Γράψε όπως σου έρχεται. Αν σε κοιτάζουν περίεργα, πες ότι «έτσι το γράφουν στην Κεφαλονιά».
-
Όταν σε ρωτάνε τι είστε — πες «We are Kefalonia». Αν σε ρωτήσουν «from where?», πες «From Greece». Ποτέ μη δώσεις περισσότερες πληροφορίες. Το μυστήριο είναι marketing.
-
Αν χάσεις το περίπτερο — πάρε ένα φλιτζάνι τσάι. Ένα χαλαρό πρόσωπο με τσάι τραβάει το βλέμμα περισσότερο από 200 επισκέπτες που μιλάνε καλά αγγλικά.
-
Όταν πρόκειται να γίνει συνέντευξη — χρησιμοποίησε κοινές φράσεις. «Beautiful island». «Come visit us». Επαναλαβέ τες σαν mantra.
-
Χρειάζεται να πεις στα αγγλικά τι πουλάει το νησί; — βάλε μια φωτογραφία με θάλασσα. Οι άνθρωποι αγοράζουν εικόνες, όχι λέξεις.
-
Για τις επαφές — ό,τι μοιραστείς στο business card, οι περισσότεροι θα το φωτογραφίσουν. Μην έχεις επαγγελματικές κάρτες με ορθογραφικά λάθη — εκτός κι αν θέλεις viral content για λάθη.
-
Εάν σου ζητήσουν να μιλήσεις για βιωσιμότητα — πες «we care». Είναι λέξη-κλειδί. Προσθέστε «local products» και κλείσατε.
-
Φωτογραφίες με επίσημους — ποτέ μην κοιτάς την κάμερα μόνο· κάνε σαν να μιλάς πολύ σοβαρά με τον διπλανό σου. Η σοβαρότητα φαίνεται καλότερα.
-
Όταν δεν ξέρεις λέξη — χαμογέλα, ναι, και δείξε μια φωτογραφία. Οι εικόνες πείθουν.
-
Αν σε ρωτήσουν πώς να γράψουν το όνομα σου — πες «however you want». Η προσωπική γραφή είναι τέχνη.
-
Κράτα ένα σημειωματάριο — αλλά γράφε μόνο σκίτσα. Οι ξένοι αγαπάνε την τέχνη.
-
Επιστροφή στην Ελλάδα — φέρτε πίσω πολλές φωτογραφίες. Οι φωτογραφίες αποδεικνύουν ταξίδι, όχι αποτελέσματα.
Αν ακολουθήσετε πιστά αυτά τα 15 βήματα, έχετε όλες τις προϋποθέσεις για να θυμίζει η αποστολή σας ότι «ήμασταν εκεί» χωρίς να χρειαστεί ποτέ να εξηγήσετε τι πετύχατε.
Το καλύτερο κομμάτι: οι συνεντεύξεις που δεν έγιναν — φανταστικές αποστροφές
Επιτρέψτε μου να σας αναπαραστήσω ορισμένες υποθετικές (και όμως τόσο αληθοφανείς) συνεντεύξεις που σίγουρα δεν έγιναν, αλλά θα έπρεπε να γίνουν για να δώσουν νόημα στην αποστολή:
Ρεπόρτερ: «Κύριε Δήμαρχε, ποιος είναι ο στρατηγικός σας στόχος στη WTM;»
Δήμαρχος (με χαμόγελο τύπου “έφερα το κουστούμι”): «Να φέρουμε κόσμο στην Κεφαλονιά.»
Ρεπόρτερ: «Μπορείτε να είστε πιο συγκεκριμένος;»
Δήμαρχος: «Είναι απλό: θάλασσα, ήλιος, πέτρες, και ό,τι έχεις στην πόλη σου.»
Ρεπόρτερ: «Πόσο έτοιμη είναι η υποδομή για τουρίστες;»
Δήμαρχος: «Έχουμε υποδομές. Κάνουμε check every year.»
(Σημείωση: ο όρος «check every year» δεν περιγράφει τεχνική υποδομή, αλλά δείχνει πρόθεση.)
Ή:
Ο εκπρόσωπος της Ένωσης Ξενοδόχων: «Θα κλείσουμε συμφωνίες με tour operators.»
Ρεπόρτερ: «Τι είδους συμφωνίες;»
Ξενοδόχος: «Ελπίζουμε σε συνεργασίες. Αν όχι, θα φτιάξουμε influencers.»
Ρεπόρτερ: «Έχετε influencer strategy;»
Ξενοδόχος: «Ναι, έχουμε. Περιμένουμε να το μάθουμε.»
Αυτή η ελληνική εκδοχή του “we’ll figure it out” — δηλαδή το διαχρονικό «θα δούμε» — είναι η μυστική συνταγή των αποστολών που έρχονται πίσω με φωτογραφίες και λίγα συγκεκριμένα αποτελέσματα.
Γιατί όλο αυτό γίνεται κωμωδία;
Δεν είναι μόνο η γλωσσική αμηχανία — είναι το μείγμα της επίσημης σοβαρότητας με την πλήρη αμηχανία στο operational. Εικόνες με επίσημους ανθρώπους να ποζάρουν σε περίπτερα μπορούν να αντικατοπτρίζουν δύο πράγματα: ή ότι έκανες πολύ καλή δουλειά στο networking, ή ότι το networking περιορίστηκε σε «χαμόγελο + φωτογραφία». Στην προκειμένη περίπτωση, πολλά στοιχεία οδηγούν προς το δεύτερο σενάριο (με τρόπο συγκινητικό και παράλληλα κωμικό): επίσημα ρούχα, πολλοί τίτλοι, αλλά όχι απαραίτητα ένα κόκκινο νήμα στρατηγικής που να συνδέει τα ραντεβού μεταξύ τους.
Ακόμα κι αν ο σκοπός ήταν καθαρά ενημερωτικός — «να μάθουμε τι γίνεται στην παγκόσμια αγορά» — το αποτέλεσμα μοιάζει σαν ένα μικρό σεμινάριο: «Πώς να πας σε έκθεση και να γίνεις μέρος του deco». Και αυτό έχει τη γοητεία του, αλλά και την τραγική του πολυτέλεια: όταν πληρώνεις ταξίδι και αποστολή, θέλεις και λέξεις που παράγουν έργο — όχι μόνο φωτογραφίες.
Η μελαγχολική φάση της ορθογραφίας (ή: πώς να γράψεις το όνομά σου με στιλ)
Όσο αστείο και αν ακούγεται, το θέμα “πώς γράφεται το όνομά μας στα αγγλικά” δεν είναι απλώς αστείο. Είναι μικρό, αλλά σημαντικό σύμπτωμα μιας γενικότερης έλλειψης προσοχής στη λεπτομέρεια. Αν σε μια έκθεση, στη συνομιλία με τουριστικούς πράκτορες, δεν μπορείς να τυπώσεις σωστά ένα όνομα, τότε πόσο αξιόπιστος φαίνεσαι όταν συζητάς συνεργασίες; Η πρώτη εντύπωση μετράει, και τα business cards με λάθος λατινικούς χαρακτήρες δεν είναι τίτλος δόξας. Ειδικά όταν ο κόσμος γύρω σου έχει ήδη συνηθίσει σε λεπτομέρειες: πόσες ώρες πτήσης, ποιες διασυνδέσεις, τι μοναδικό προϊόν προσφέρεις.
Σατιρικά: φανταστείτε μια table-meeting όπου ένας ξένος tour operator ρωτάει «How do you spell Korfalon?», και ο αντιπρόσωπος απαντά με αυτοσυγκράτηση: «K-e-f-a-l-o-n-i-a», αλλά ο άλλος το μεταγράφει σε “Kefalonia”, και στο τέλος κανείς δεν είναι σίγουρος ποιος είναι ο δήμος και ποιος είναι το νησί. Αυτή η μικρή σύγχυση μεταφράζεται σε μεγαλύτερο πολιτισμικό χάσμα: «Έρχονται εδώ για διακοπές, αλλά ποιος ξέρει τι θα βρουν;»
Μύθοι που θα ήταν ωραίο να ήταν αλήθεια (αλλά δεν είναι)
Ας κάνουμε λίγο φανταστική πρόοδο: τι θα γινόταν αν η αποστολή είχε προετοιμαστεί συστηματικά;
-
Θα είχαν παρουσιάσεις με slides, με στοιχεία 2024 και προβλέψεις 2026, όχι μόνο λόγια.
-
Κάποιος θα είχε στο tablet του στατιστικά ξενοδοχειακής πληρότητας και προϊόντα θεματικών εκδρομών.
-
Θα είχαν στο περίπτερο τοπικά προϊόντα (ελαιόλαδο, κρασιά) και όχι μόνο καρτελάκια «visit Kefalonia».
-
Θα είχαν έναν άνθρωπο που μιλάει άπταιστα αγγλικά και κάνει live σύνδεση με εταιρικά B2B meetings.
Αλλά αυτό απαιτεί προετοιμασία, και προετοιμασία σημαίνει δουλειά πριν από το ταξίδι. Ευτυχώς, το ανθρώπινο είδος διαθέτει πάρα πολύ χρόνο για φωτογραφίες.
Ο χρυσός κανόνας της τοπικής διπλωματίας: μην κοιτάς μόνο την κάμερα, σκέψου και την επόμενη μέρα
Εάν θέλουμε να είμαστε πιο εποικοδομητικοί (παρά την απολαυστική σάτιρα), ας κρατήσουμε το συμπέρασμα ότι μια τέτοια αποστολή μπορεί — και πρέπει — να αποδώσει. Για να γίνει αυτό:
-
Καλός προγραμματισμός: λίστα με συγκεκριμένους στόχους (συνεργασίες, 5 νέοι tour operators, 3 δημοσιογράφοι, 10 influencer contacts).
-
Ένα άτομο υπεύθυνο B2B: που ξέρει να μιλάει αγγλικά, να στέλνει follow-ups και να κλείνει meetings.
-
Σαφής παρουσίαση προϊόντος: τι πουλάμε; όχι «παρά πολλά», αλλά «τρία μοναδικά τουριστικά προϊόντα» με τιμές και εποχές.
-
Practical materials: brochures στα αγγλικά, business cards με σωστή μεταγραφή, QR codes που οδηγούν σε αγγλικό portal.
-
Μετά το ταξίδι: αποστολή report με αποτελέσματα και σχέδιο για το επόμενο τρίμηνο.
Αν κάποιος τα εφαρμόσει, οι φωτογραφίες θα συνοδεύονται από αποτελέσματα. Θα είναι λιγότερο αστείες, αλλά πιο αποτελεσματικές. Κι αν ποτέ χρειαστούν λίγη σάτιρα, έχετε ήδη το δικό σας υλικό — αυτή την τόσο ανθρώπινη, τόσο τρυφερή, τόσο φωτογενή αποστολή.
Τελικό (σατιρικό) συμπέρασμα — με αγάπη και λίγο σαρκασμό
Αγαπητοί της αποστολής: δεν χρειάζεται να ντραπείτε. Το να φέρνεις μαζί σου τίτλους και χαμόγελα σε μια διεθνή έκθεση είναι σημαντικό — αλλά ακόμα σημαντικότερο είναι να ξέρεις τι θα πεις όταν ανοίξεις το στόμα σου. Το να μην ξέρεις πώς να γράψεις το όνομά σου στα αγγλικά είναι απλώς ένα αστείο σύμπτωμα ενός συστήματος που αγαπάει τις εμφανίσεις περισσότερο από τα αποτελέσματα. Αν θέλετε να μεταμορφωθείτε από τουρίστες με φωτογραφίες σε αξιόπιστους εκπροσώπους, χρειάζεστε: (α) στρατηγική, (β) ένα καλό λεξικό, και (γ) κάποιον που θα στείλει e-mails μετά την έκθεση — και όχι μόνο φωτογραφίες.
Και μην ανησυχείτε: όλη αυτή η σατιρική διάθεση είναι για το καλό. Η κωμωδία λειτουργεί ως καθρέφτης — και οι καθρέφτες μας δείχνουν πως, με λίγη δουλειά και πολύ χιούμορ, μπορούμε να βελτιωθούμε. Μέχρι τότε, κρατήστε φωτογραφίες, χαμογελάστε στις κάμερες, και ίσως βάλετε ένα post-it στα χαρτιά σας «how to write my name in English».
