Όταν η διοίκηση ενός τόπου θυμίζει περισσότερο καλλιτεχνική διεύθυνση σε θεατρική παράσταση παρά σοβαρό θεσμό εξυπηρέτησης πολιτών, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς πολιτικό — είναι βαθιά υπαρξιακό.
Η σημερινή εικόνα του Δήμου Αργοστολίου δεν είναι απλώς απογοητευτική. Είναι μια καλοστημένη παράσταση με σκηνικά βιτρίνας, σενάριο προχειρογραμμένο και έναν πρωταγωνιστή που ξέρει να αποφεύγει τα δύσκολα, μα όχι να τα λύνει.
🌀 Όταν η θεομηνία ξεγύμνωσε τη δημαρχία
Οι πλημμύρες του 2025 ήρθαν σαν φυσικό φαινόμενο αλλά έφυγαν σαν πολιτικός σεισμός. Ο κρατικός μηχανισμός περίμενε. Οι κάτοικοι φώναζαν. Οι δρόμοι πνίγονταν. Κι όμως, το περιβόητο μήνυμα του 112 δεν έφτασε ποτέ — τουλάχιστον, όχι όταν έπρεπε.
Αργότερα έγινε γνωστό πως η ενεργοποίησή του καθυστέρησε με απόφαση της δημοτικής αρχής. Δηλαδή, ενώ οι ουρανοί είχαν ανοίξει, κάποιος έκρινε ότι δεν ήταν ώρα πανικού. Κάποιος θεώρησε σκόπιμο να ποντάρει στο ότι η φύση θα δείξει έλεος.
Δεν έδειξε. Και οι πολίτες πλήρωσαν το τίμημα μιας απόφασης που ήρθε αργά, επικίνδυνα αργά. Αν υπάρχει κάτι χειρότερο από την απουσία πρόληψης, είναι η αλαζονεία του “ελέγχουμε την κατάσταση” όταν αυτή έχει ήδη εκτροχιαστεί.
🎭 Η δημαρχία του καθρέφτη
Όσο οι δημότες μετρούσαν ζημιές, στα τοπικά μέσα κυκλοφορούσαν δηλώσεις για… γεωπάρκα UNESCO, μουσεία ναυτικής κληρονομιάς και στρατηγικές βιώσιμης ανάπτυξης. Με λίγα λόγια, ενώ η πόλη βούλιαζε, η δημοτική σκηνή ετοίμαζε ντεκόρ για το μέλλον.
Αυτή είναι η ουσία της σημερινής διοίκησης: ό,τι δεν σηκώνει φωτογράφιση, δεν υπάρχει. Επικοινωνιακή επιμέλεια άριστη. Σχεδιασμός; Στον αυτόματο. Διαφάνεια; Ποια διαφάνεια;
Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι έχει εγκαθιδρυθεί ένα μοντέλο δημαρχίας που λειτουργεί μόνο για να φαίνεται ότι λειτουργεί. Η πραγματικότητα είναι προφανής: η εξουσία δεν ασκείται∙ σκηνοθετείται.
💰 ΔΕΥΑΚ: Ο ελέφαντας στο δωμάτιο
Ενώ λοιπόν παίζεται το έργο της «εξωστρεφούς ανάπτυξης», στο παρασκήνιο εκρήγνυται μια βόμβα 11 εκατομμυρίων ευρώ. Η ΔΕΗ απέστειλε εξώδικο στη ΔΕΥΑΚ, με αξίωση πληρωμής τεράστιων οφειλών. Αν δεν πληρωθούν, το ρεύμα –και κατά συνέπεια το νερό– κόβεται. Όχι φαντασία. Επίσημα έγγραφα.
Η τοπική κοινωνία ενημερώθηκε; Όχι. Το δημοτικό συμβούλιο κινητοποιήθηκε αμέσως; Όχι. Ο επικεφαλής της δημοτικής αρχής εξήγησε πώς φτάσαμε ως εδώ; Ούτε καν.
Η σιωπή ήταν και πάλι το μόνο σχέδιο.
🧾 Όταν τα έγγραφα δεν λένε την αλήθεια
Όπως αν δεν έφτανε αυτό, προέκυψε και καταγγελία για παρουσίαση ψευδεπίγραφης απόφασης της ΔΕΥΑΚ στο Δημοτικό Συμβούλιο. Δηλαδή: αλλοιώθηκε κείμενο πριν τεθεί προς ψήφιση, σύμφωνα με πρώην πρόεδρο της επιχείρησης. Αν ισχύει, μιλάμε για πρωτοφανές θεσμικό ατόπημα.
Αν δεν ήξερε ο επικεφαλής, ποιος διοικεί; Αν ήξερε και το αποδέχτηκε, τότε δεν υπάρχει απλώς ευθύνη. Υπάρχει σκοτεινή συγκάλυψη, ακόμα κι αν το φως του νόμου δεν μπορεί να τη φτάσει εύκολα.
Ακόμα χειρότερα, περιλαμβανόταν και ρύθμιση που ουσιαστικά παρέτεινε “ύποπτα” τη δυνατότητα υπογραφών σε υψηλόβαθμο στέλεχος, παρά το γεγονός ότι – λόγω ηλικίας – τίθεται ζήτημα νομικής εγκυρότητας.
Κάποιος, λοιπόν, ήξερε ακριβώς τι έκανε.
🧱 Δήμος χωρίς πυρήνα
Σε κάθε σοβαρή διοίκηση, το βάρος πέφτει στο να προβλέπεις, να προλαμβάνεις, να προστατεύεις. Εδώ, όμως, ο πολιτικός μηχανισμός είναι μηχανισμός συγκάλυψης, όχι λογοδοσίας.
Ο επικεφαλής της δημοτικής αρχής έχει χτίσει ένα σχήμα αυτοπροβολής και δημόσιας αδράνειας, όπου όλοι φταίνε – εκτός από τον ίδιο. Αόρατος στα κρίσιμα, λαμπερός στα προγραμματικά. Πάντα κάπου αλλού όταν καίγονται τα δύσκολα.
Ένας δήμος που λειτουργεί σαν βιτρίνα. Μια διοίκηση που δεν κυβερνά, αλλά σκηνοθετεί. Ένας “ηγέτης” που εμφανίζεται μόνο όταν υπάρχει κάμερα.
🧨 Και τώρα τι;
Η Κεφαλονιά δεν μπορεί να συνεχίσει να κυβερνιέται από ανθρώπους που έχουν μπερδέψει την ηγεσία με την autopilot πτήση στα social media. Δεν αντέχει άλλο πνιγμούς χωρίς προειδοποίηση, φουσκωμένα χρέη χωρίς εξηγήσεις, και αποφάσεις που αλλάζουν στα χαρτιά πριν τις δουν τα μάτια των δημοτών.
Ήρθε η ώρα να φύγουμε από τα σκηνικά και να μπούμε στη σκηνή της αλήθειας.
⚖️ Και μια υπενθύμιση
Το άρθρο αυτό δεν κατηγορεί κανέναν προσωπικά. Δεν αποδίδει ποινικές ευθύνες. Καταγράφει γεγονότα, καταγγελίες, επίσημες αποκαλύψεις και αδιαμφισβήτητες εξελίξεις, και θέτει εύλογα ερωτήματα.
Αλλά στην πολιτική, το πιο σκληρό δικαστήριο είναι αυτό της κοινωνίας.
Και αυτή τη φορά, κανείς δεν μπορεί να κάνει ότι δεν άκουσε.
