Διαβάζοντας κανείς το πρόσφατο δημοσίευμα για τις «αλλαγές στην αμαρτωλή ΔΕΥΑΚ», δεν ξέρει αν πρέπει να γελάσει ή να κλάψει. Με ύφος σχεδόν πανηγυρικό, ενημερωνόμαστε πως «πέρα δόθε οι μποτίδες και το κολονάκι – η πλατεία μας!» βελτιώνεται, λες και μιλάμε για κάποιο πρωτοποριακό έργο μηχανικής και όχι για στοιχειώδεις υποχρεώσεις που έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και χρόνια.
Γιατί η ΔΕΥΑΚ χαρακτηρίζεται «αμαρτωλή» άραγε; Ποιος τη διαχειρίστηκε μέχρι σήμερα; Μήπως οι ίδιοι που τώρα παρουσιάζουν τις αυτονόητες επεμβάσεις ως πράξεις σωτηρίας;
Η Διοίκηση που μέχρι πρότινος έκανε τα στραβά μάτια σε χρόνιες παθογένειες, σήμερα φοράει τον μανδύα του “αναμορφωτή”, με ανακοινώσεις που θυμίζουν περισσότερο προεκλογικό σποτ παρά υπεύθυνη ενημέρωση. Οι δημότες δεν χρειάζονται φωτογραφίες από κολονάκια και μποτίδες. Χρειάζονται διαφάνεια, σωστή διαχείριση και σοβαρή αντιμετώπιση των βασικών προβλημάτων υποδομών.
Στην πόλη που βρωμάει, διψάει και βουλιάζει, οι διοικούντες βρήκαν λύση: κολονάκια και μποτίδες. Ευτυχώς, η γελοιότητα ακόμα παρέχεται δωρεάν — σε αντίθεση με τους λογαριασμούς της ΔΕΥΑΚ.
Το πιο ανησυχητικό όμως είναι άλλο: δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά σε απολογισμό για το παρελθόν — για τα λάθη, τις παραλείψεις, τις ευθύνες. Λες και η “αμαρτωλή” ΔΕΥΑΚ προέκυψε ως φυσικό φαινόμενο και όχι από την αδιαφορία ή την ανεπάρκεια όσων την διαχειρίστηκαν.
Εν κατακλείδι: είναι θετικό να γίνονται παρεμβάσεις. Αλλά όταν το αυτονόητο πλασάρεται ως κατόρθωμα και η αυτοκριτική απουσιάζει, ο πολίτης δεν πείθεται — και δεν πρέπει να πείθεται. Γιατί όσο αλλάζουν οι μποτίδες χωρίς να αλλάζουν οι νοοτροπίες, τόσο η πλατεία (και η πόλη) μας θα μένει εγκλωβισμένη σε μια μόνιμη “επανεκκίνηση χωρίς προορισμό.”
Μια πρόταση, κύριε Δήμαρχε: βάλτε και φώτα LED πάνω στις μποτίδες, να φωτογραφίζονται καλύτερα. Έτσι κι αλλιώς, μέχρι εκεί πάει το όραμά σας.
